Wpisy oznaczone tagiem ‘woda’
Dodatki do wody
16 listopada 2010
Woda w akwarium jest oczywiście zazwyczaj normalna, czyli wystarczy nalać wody z kranu, ale zanim wsadzimy do niej rośliny, czy rybki, czyli jakiekolwiek życie najpierw musimy oczywiście odczekać pewien okres, ponieważ woda spożywcza, która leci z kranu jest bardzo nasycona chlorem, a niestety rybki i roślinki wodne nie tolerują chloru. W przypadku roślinek najczęściej nie kończy się to wielką stratą, ale jeżeli nasze rybki umrą wiąże się to z wielką katastrofą. Ludzie bardzo często popełniają błędy a ten jest przypisywany najczęściej młodym akwarystom, ponieważ nie są oni zbyt doświadczeni u jednocześnie nie mają pojęcia o wielu niebezpieczeństwach jakie czekają na nasze rybki. Dodatki do wody akwariowej są rozmaite, ponieważ możemy ją wyposażyć w witaminy i między innymi w środki, które zwalczają powstawanie glonów, które najczęściej psują widok całego akwarium. Oczywiście środki nie powinny być zbyt często stosowane, ponieważ okazuje się, że oczywiście chemia w nadmiarze szkodzi naszym rybkom. Akwarium to cały skład poszczególnych elementów, które dopiero następnie będą w stanie złożyć się na całość, która umożliwi nam oczywiście całkowicie dostroić się do naszego pięknego pomieszczenia. Akwarium w większości domów jest oczywiście jedynie ozdobą, w przypadku hodowli możemy liczyć się z tym, że rezygnuje się z piękna na rzecz bardzo dobrych warunków i oczywiście masowej hodowli naszych rybek. My jednak w większym stopniu skupimy się na hodowli prywatnej, kiedy to oczywiście rybki o wiele częściej są stosowane raczej jako ozdoby niż jako obiekt zarabiania pieniędzy. Pamiętajmy, że oczywiście hodowanie rybek jest to bardzo odpowiedzialne zajęcie ponieważ musimy dbać o życie jakim są rybki, ponieważ w przeciwnym przypadku może się okazać, że bardzo szybko one poumierają, a przecież nie może do tego dojść ,ponieważ będzie to wielka strata czasu i jednocześnie naszych pieniędzy. Elementy z jakich składa się akwarium są bardzo różne, ale muszą być połączone do uzyskania pełnego efektu.
Tagi: akwarium, chlor, dodatek, element, glon, roślina, szczegół, tolerancja, woda, wyposażenie
Kategorie: Ryby
Kajman
12 listopada 2010
Impulsy te służą im także do polowania i wykrywania zagrożeń. Węgorze wyczuwają, gdy impuls natrafi na przeszkodę w postaci kłody, ryby lub dużego drapieżnika, chociażby takiego, jak kajman. Kajmany to największe z aligatorów. Pożrą wszystko, co tylko uda im się złapać, ale węgorz elektryczny obroni się, rażąc go prądem. Wstrząs trwa tylko kilka tysięcznych sekundy, ale węgorz może generować kilkanaście impulsów w krótkich odstępach czasu, co w zupełności wystarczy, żeby kajman całkowicie strącił na niego apetyt. Mimo wstrząsu, wielki aligator nie ucierpiał dzięki grubej skórze. Większy, dorosły osobnik mógłby sobie poradzić z taką rybą. Kiedy dojrzały kajman czarny znajdzie się w wodzie, przeważnie zdobywa to, co lubi. Jest on największym drapieżnikiem Amazonki; osiąga pięć metrów długości. Kajmany zamieszkują rozlegle bagna dorzecza Amazonki. Wiele zwierząt zasiedla brzegi rzeki, chociażby kapibara, która prowadzi ziemno wodny tryb życia. W obawie przed kajmanem wszystkie zwierzęta muszą zachowywać bezustanną czujność. Kiedy zwiadowca znajdzie ofiarę wzywa posiłki, wysyłając chemiczny sygnał z feromonów. Tysiące jego towarzyszy odpowiadają na wezwanie i natychmiast atakują. Każde ugryzienie rozmiękcza tkanki ofiary, ułatwiając jej rozczłonkowanie. Ostre żuwaczki nie służą do cięcia, ale mrówki chwytają nimi zdobycz i rozrywają na kawałki. Następnie zanoszą lup do obozowiska, aby tam nakarmić młode larwy. Za pomocą toksycznego jadu najmniejsi myśliwi Amazonki potrafią powalić nawet znacznie większego od nich wroga. Ale i większe zwierzęta mają swoją tajną broń, czasem wręcz zadziwiającą, ale za to skuteczną. Życiem Amazonii żądzą opady: najpierw w październiku deszcz spada na południu, potem przesuwa się na północ. W szczycie pory deszczowej Amazonka i jej dopływy wylewają na ląd. Potem opady ustają, a do sierpnia woda opada, cofając się do głównego koryta rzeki. Zwierzęta Amazonki przystosowały się do takiego rytmu natury. Ostatecznie, gdyby tego nie zrobiły, nie miałyby większych szans na przetrwanie w takich warunkach.
Tagi: Amazonka, bagno, dorzecze, długość, kajmany, kapibar, metr, ustanek, woda
Kategorie: Przyroda
Kangury skalne
3 listopada 2010
Otwarte, nieporośnięte lasem skaliste równiny, gdzie temperatura w dzień przekracza 40 stopni, wydają się być nieprzyjaznym terenem. Kangury skalne radzą sobie jednak w tych warunkach doskonale. Są one blisko spokrewnione z typowymi kangurami i należą do tej samej rodziny. To najzwinniejsze przedstawiciele rodu. Ich skoki po skałach są tak zręczne, że początkowo koloniści uważali je za małpy. Kangur skalny potrafi wykonać czterometrowy skok, z jednej skały na drugą. Doskonale też wspina się po niemal pionowych ścianach, pozornie pozbawionych jakiegokolwiek zaczepienia dla stóp. Umożliwiają mu to, specjalnie zabezpieczone przed poślizgiem podeszwy łap. Ciało jego jest muskularne a ogon kosmaty. Skacząc, kangur skalny wygina go w łuk, zapewniając sobie tym samym równowagę przy lądowaniu. Poruszając się po skałach nie używa też przednich łap. Kangury te są zwierzętami nocnymi. W dzień, gdy jest gorąco, śpią w chłodnych jamach i szczelinach. Potrzebują bardzo niewiele wody, gdyż ich organizm gospodaruje nią bardzo oszczędnie. Zjadają praktycznie wszystkie rośliny rosnące na skałach. Wombaty są dziś bardzo rzadkimi zwierzętami. Zamieszkują góry i tereny pagórkowate wybrzeża południowo – wschodniej Australii. Jedyna żyjąca dziś populacja liczy około 60 osobników, żyje tylko w parku narodowym w Queensland. Przyczyną rzadkości womblatów jest konkurencja ze zwierzętami wprowadzonymi do Australii przez człowieka: owcami, bydłem i królikami. Staje się ona szczególnie dotkliwa w latach suszy, gdy brak jest pożywienia. Wombaty odżywiają się głównie trawą. Zawarta w niej krzemionka powoduje szybkie ścieranie się zębów. To jedyne torbacze wyposażone, podobnie jak gryzonie, w stale rosnące siekacze. Wombaty może przegrać w konkurencji o pokarm, lecz świetnie zabezpiecza się przed drapieżnikami. Mimo krępej budowy ciała porusza się bardzo szybko i zwinnie. Na żer wychodzi w nocy, a dzień spędza w norze. Sprawnie kopie a ponadto jest dobrym strategiem i architektem. Jego nory skupione są w grupy. Każda grupa składa się z głównej nory mieszkalnej z kilkoma wejściami, a wokół niej znajdują się węższe tunele. Te boczne wydrążenia służą jako schrony na wypadek ataku drapieżnika. Zdecydowana większość torbaczy to zwierzęta ograniczone do środowisk lądowych, często nawet suchych, a woda służy im wyłącznie do picia. Tylko dwa gatunki związane są z wodą. Oba żyją w Ameryce Południowej. Jeden z nich to japok. Trybem życia przypomina on wydrę, a jego występowanie ogranicza się do brzegów rzek i strumieni. Jest też jedynym torbaczem przystosowanym do pływania i przebywania w wodzie. Ma gęste futro, a przednie i tylnie łapy wyposażone w błonę między palcami. Torba daje się zamknąć tak, że staje się wodoszczelna. Japok buduje na brzegu rzeki norę, do której wchodzi przez otwór znajdujący się tuz nad powierzchnią wody. Mały ostronóg ma wydłużony ryjek i znacznie zredukowane zęby. Nic dziwnego, że jako jedyny torbacz odżywia się wyłącznie nektarem. Żyje w południowo – wschodniej Australii. Ponieważ w poszukiwaniu pokarmu wędruje od krzewu do krzewu, odgrywa w ekosystemie taką samą rolę, jaką odgrywają pszczoły. Zapyla wiele rzadkich gatunków roślin.
Tagi: chłód, jama, kangur, podeszwa, skalny, skok, szczelina, woda, łap
Kategorie: Ssaki
Bez wody też potrafią!
11 września 2010
Mul rzeczny stanowi doskonale schronienie dla prapłaźca.Jednocześnie stanowi on idealny surowiec do produkcji cegieł. Kiedy sprawy przybierają coraz gorszy obrót, prapłaziec zamiera, czekając na lepsze czasy. Długotrwale susze występują także w środkowej Australii. Tu, pod wyschniętym dnem jeziora spoczywają inne, pogrzebane żywcem zwierzęta. Żaba z gatunku litoria luberra może przetrwać pod ziemią nawet siedem lat. Złuszcza ona Platy skóry, które tworzą wodoszczelną barierę, chroniącą żabę przed wyschnięciem. Tym czasem na powierzchni wciąż trwają poszukiwania wody. Moloch kolczasty wytrzymuje bez wody wiele lat. Żywi się wyłącznie czarnymi mrówkami, które są źródlę niezbędnych dla niego składników odżywczych. Istnieją także inne sposoby gaszenia pragnienia na pustyni. Żabi pęcherz to zbiornik wody pitnej, stanowiący dla Aborygenów idealne zapasowe źródło. Na pustyni nic się nie zmarnuje. Moloch kolczasty pozyskuje dla siebie wodę w wyjątkowy sposób: absorbując ją. Jego skóra nasiąka woda, niczym bibuła. Ciemniejsze pasy określają stopień nasączenia wodą do momentu, gdy osiągnie ona poziom oczu i ust. Do ust woda doprowadzana jest siecią kanałów. Krewetki z gatunku nematocarcinus żywią się bakteriami.Bakterie te rozwijają się na dnie oceanów w okolicy niewiarygodnie ciepłych kominów wulkanicznych. Kolonie bakterii wykorzystują ciepło i energię chemiczną. Są to pierwsze formy życia, które przetrwały temperaturę wrzenia i miażdżące ciśnienie jednocześnie. Im dalej w głąb ziemi, można znaleźć więcej bakterii, niż na powierzchni. Pierwsze pojawiają się 3,5 km pod ziemią. Przetrwawszy wysokie temperatury i ciśnienie potrafią żyć przez ponad tysiąc lat, żywiąc się wyłącznie materiałem skalnym. W kopalniach potrafią pełnić wyjątkową funkcję. Żyjące bakterie produkują złoto niczym naturalni alchemicy. Przełamując rudy złotonośne bakteria przyciąga molekuły złota na powierzchnię. Po upływie milionów lat złoto formuje błyszczące grudki. Ekstremalne środowiska zamieszkują także inne istoty. Mniejsze niż ziarna piasku jaja skrzelopływki z gatunku linki potrafią czekać na dającą im życie wodę nawet 10 tyś. lat. Dzięki temu skrzelopływki potrafią przetrwać długotrwale upały, jakie panują w Afryce południowej, a to z pewnością najtrudniejszy test przetrwania.
Tagi: gatunki, lata, litora, luberra, obrót, schronienie, woda, żaba, złuszczenie
Kategorie: Przyroda