Wpisy oznaczone tagiem ‘skok’
Kangury skalne
3 listopada 2010
Otwarte, nieporośnięte lasem skaliste równiny, gdzie temperatura w dzień przekracza 40 stopni, wydają się być nieprzyjaznym terenem. Kangury skalne radzą sobie jednak w tych warunkach doskonale. Są one blisko spokrewnione z typowymi kangurami i należą do tej samej rodziny. To najzwinniejsze przedstawiciele rodu. Ich skoki po skałach są tak zręczne, że początkowo koloniści uważali je za małpy. Kangur skalny potrafi wykonać czterometrowy skok, z jednej skały na drugą. Doskonale też wspina się po niemal pionowych ścianach, pozornie pozbawionych jakiegokolwiek zaczepienia dla stóp. Umożliwiają mu to, specjalnie zabezpieczone przed poślizgiem podeszwy łap. Ciało jego jest muskularne a ogon kosmaty. Skacząc, kangur skalny wygina go w łuk, zapewniając sobie tym samym równowagę przy lądowaniu. Poruszając się po skałach nie używa też przednich łap. Kangury te są zwierzętami nocnymi. W dzień, gdy jest gorąco, śpią w chłodnych jamach i szczelinach. Potrzebują bardzo niewiele wody, gdyż ich organizm gospodaruje nią bardzo oszczędnie. Zjadają praktycznie wszystkie rośliny rosnące na skałach. Wombaty są dziś bardzo rzadkimi zwierzętami. Zamieszkują góry i tereny pagórkowate wybrzeża południowo – wschodniej Australii. Jedyna żyjąca dziś populacja liczy około 60 osobników, żyje tylko w parku narodowym w Queensland. Przyczyną rzadkości womblatów jest konkurencja ze zwierzętami wprowadzonymi do Australii przez człowieka: owcami, bydłem i królikami. Staje się ona szczególnie dotkliwa w latach suszy, gdy brak jest pożywienia. Wombaty odżywiają się głównie trawą. Zawarta w niej krzemionka powoduje szybkie ścieranie się zębów. To jedyne torbacze wyposażone, podobnie jak gryzonie, w stale rosnące siekacze. Wombaty może przegrać w konkurencji o pokarm, lecz świetnie zabezpiecza się przed drapieżnikami. Mimo krępej budowy ciała porusza się bardzo szybko i zwinnie. Na żer wychodzi w nocy, a dzień spędza w norze. Sprawnie kopie a ponadto jest dobrym strategiem i architektem. Jego nory skupione są w grupy. Każda grupa składa się z głównej nory mieszkalnej z kilkoma wejściami, a wokół niej znajdują się węższe tunele. Te boczne wydrążenia służą jako schrony na wypadek ataku drapieżnika. Zdecydowana większość torbaczy to zwierzęta ograniczone do środowisk lądowych, często nawet suchych, a woda służy im wyłącznie do picia. Tylko dwa gatunki związane są z wodą. Oba żyją w Ameryce Południowej. Jeden z nich to japok. Trybem życia przypomina on wydrę, a jego występowanie ogranicza się do brzegów rzek i strumieni. Jest też jedynym torbaczem przystosowanym do pływania i przebywania w wodzie. Ma gęste futro, a przednie i tylnie łapy wyposażone w błonę między palcami. Torba daje się zamknąć tak, że staje się wodoszczelna. Japok buduje na brzegu rzeki norę, do której wchodzi przez otwór znajdujący się tuz nad powierzchnią wody. Mały ostronóg ma wydłużony ryjek i znacznie zredukowane zęby. Nic dziwnego, że jako jedyny torbacz odżywia się wyłącznie nektarem. Żyje w południowo – wschodniej Australii. Ponieważ w poszukiwaniu pokarmu wędruje od krzewu do krzewu, odgrywa w ekosystemie taką samą rolę, jaką odgrywają pszczoły. Zapyla wiele rzadkich gatunków roślin.
Tagi: chłód, jama, kangur, podeszwa, skalny, skok, szczelina, woda, łap
Kategorie: Ssaki
Koń pełnej krwi angielskiej
1 listopada 2010
Konie wyścigowe, sprawdzające się w wyścigach płaskich, z przeszkodami, skokach.Konie tej rasy są doskonałe w wyścigach i gonitwach, mają żywiołowy temperament. Są to konie z ras gorącokrwistych. Nazywa się je folblutami, co z niemieckiego oznacza ” pełne krwi”, bądź anglikami, ponieważ pochodzą z Wielkiej Brytanii. Osiągają wysokość nawet do 190 cm. Konie pełnej krwi angielskiej to konie bardzo eleganckie, o lekkiej budowie ciała. Mają charakterystycznie skośnie położoną łopatkę, która ułatwia im osiągnięcie bardzo szybkiego tempa w galopie. Mają długie kończyny, sierść o krótkim włosie. Mają bardzo wysoką wartość hodowlaną. Początki tej rasy przypisuje się trzem ogierom: Godolphin Barb, Darley Arabian, Byerley Turk. Dały one trzon pełnej rasy angielskiej. Hoduje się je, od początku przyzwyczajając do wyścigów, skoków. Osiągają one prędkość do 70 km/h na krótkich dystansach. Są więc naprawdę znakomite i to wszystkie, cała rasa. Mają piękny chód, są więc podziwiane. Występują we wszystkich podstawowych rodzajach umaszczeń. Są piękne, eleganckie, ale i silne, szybkie, duże – zafascynują każdego. Konie można spotkać na obrazach, w literaturze, przysłowiach, symbolice, mitologii.Każdy, chociaż ze szkoły, zna słynne konie. Koń trojański to drewniany duży koń, zbudowany przez Greków, którzy ukryli się w środku podczas zdobywania Troi. Obrońcy miasta, wbrew ostrzeżeniom, wciągnęli konia do miasta. W nocy wojownicy wyszli z konia i otworzyli bramy miasta, zdobywając je. Jest to słynna historia opisana przez Homera. Obecnie, używając określenia “koń trojański” mówi się o zgubnym, podstępnym podarunku. Kolejny słynny koń to Pegaz, występujący w mitologii greckiej. Jest to skrzydlaty koń, który stanowi symbol natchnienia poetyckiego i artystycznego. Służył on Zeusowi, był śmiertelny. Wizerunek skrzydlatego konia wykorzystuje wiele firm jako swoje logo. Inny znany koń to jednorożec, mający jeden róg na środku czoła. Wierzono, że jego róg uzdrawia, sam jednorożec to symbol czystości, niewinności. Jednorożca można spotkać w symbolice chrześcijańskiej. Kolejne stworzenia powiązane z końmi to centaurowie. Mieli głowy i torsy ludzkie, a nogi końskie. Zazwyczaj określano ich jako dzikich, niegościnnych i nieokrzesanych. Można przytoczyć jeszcze wiele przykładów, ale “koń – jaki jest, każdy widzi”… Tak, jak w stosunku do człowieka, tak samo do koni, używa się różnych nazw.Człowieka nazywa się np. noworodkiem, dzieckiem, nastolatkiem, dorosłym, starcem, tak samo koniom nadaje się różne nazwy w zależności od ich wieku. Najmłodszy koń to sysak, który żywi się mlekiem matki, które ssie, stąd ta nazwa. Tą nazwą określa się konie do około 6 miesiąca życia. Odsadek to koń troszkę starszy, którego odłącza się od matki. Źrebię to koń poniżej pierwszego roku życia. Źrebaki wygląda dość pokracznie, ich ciało jest dość niesymetryczne, stanowczo wybijając się długie, chude nogi. Klaczka to samica konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Ogierek to z kolei samiec konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Klacz bądź kobyła to samica konia powyżej trzeciego roku życia. Ogier to samiec konia powyżej trzeciego roku życia. Ogiery hoduje się dla rozrodu. Walach to określenia samca wykastrowanego. Nazwą wneter określa się samca konia, który ma wadę rozwojową, która polega na niewłaściwym rozmieszczeniu jąder. Jak widać, jest sporo nazw do określenia koni w poszczególnych etapach rozwoju.
Tagi: anglik, budowa, ciało, krew, rasa, skok, wyścig, znakomity
Kategorie: Konie
Chody konia
4 sierpnia 2010
Wyróżnia się cztery naturalne chody konia. Step to najwolniejszy chód konia. Konie osiągają wtedy prędkość 100 metrów/minutę. Przykładowa kolejność, w jakiej koń stawia nogi: lewa tylna, lewa przednia, prawa tylna, prawa przednia. Wyróżniamy step zebrany, pośredni, wyciągnięty, swobodny i hiszpański. Różnią się krokami, podnoszeniem nóg. Wszystkie są krokami dostojnymi, spokojnymi, energicznymi. Kłus to chód, gdzie koń stawia równocześnie tylną lewą i prawą przednią kończynę, równocześnie tylnią prawą i przednią lewą. Istnieje kłus roboczy, pośredni, wyciągnięty, zebrany. Jest to dość naturalny chód konia, wymagający płynności ruchów. Galop to szybszy krok. “Skok” nazywa się tu foule. Po skoku następuje zawieszenie. Wyróżniamy galop z prawej i lewej nogi, a jeśli chodzi o tempa to mamy: galop roboczy, pośredni, zebrany, wyciągnięty, wyścigowy. Cwał to najszybsza forma chodu. Kolejność stawiania nóg to lewa tylna, prawa tylna, lewa przednia, prawa przednia. W cwale jeździec podnosi się z siodła, aby odciążyć grzbiet konia. Cwał jest używany podczas wyścigów, prędkość może dojść do 70 km/h. To jedna z ras koni gorącokrwistych.Siła, piękno i odwaga – to cechy charakterystyczne tej rasy. Pojawiły się na Półwyspie Arabskim. Są to konie bardzo eleganckie, szlachetne, bardzo wytrzymałe, niewymagające, szybkie. Konie czystej krwi arabskiej szybko przywiązują się do człowieka, słuchają się pana, choć są dość porywiste, także inteligentne i wrażliwe. Ta rasa dała początek innym rasom mieszanym. Araby mają suche, małe głowy, za to silne, choć delikatne nogi. Mają twarde kopyta, co powoduje, że są niedoścignione na długich dystansach. Uroku dodaje im długa, piękna szyja. Osiągają wysokość do 155 cm. Mogą być siwe, gniade, kasztanowe, rzadko występują kare. Najbardziej znane są trzy typy arabów. Kuhailan to koń najsilniejszy, zwykle używany w walkach. Saklavi to koń używany do spacerów, pokazów, najlepiej obrazuje wyobrażenia o perfekcyjnym arabie. Jest świetnym koniem dla kobiet. Munighi to koń bardzo wytrzymały, dobry na krótkich dystansach. W Polsce najbardziej znane stadniny koni arabskich znajdują się w Janowie Podlaskim, Michałowie i Białce. Coraz więcej hodowców prywatnych kupuje te piękne i bardzo drogie konie.
Tagi: chody, forma, galop, koń, pośredni, prawy, przedni, skok, szybki, zebrany
Kategorie: Konie