Wpisy oznaczone tagiem ‘nauka’
Zwierzę
6 października 2010
Hipnozie, pożarów, natury, zjawiska Siły natury sprawiają, że nie ma rzeczy niemożliwych.Jednakże zjawiska, uchodzące nawet za nadprzyrodzone, zwykle posiadają racjonalne wytłumaczenie. Człowiek zawsze fascynowały rzeczy, których nie potrafił wyjaśnić, ale ostatecznie wiele z nich już wyjaśniono. Kręgi w zbożu od dawna pozostają na krawędzi nauki i mitu. Zwykle przypisuje się je albo kosmitom, albo uważa się, że są dziełem oszustów. W każdym z tych wypadków ich naukowa wiarygodność jest podważana. Kręgi, występujące w kukurydzy znane już były w czasach średniowiecza, a winą za to zjawisko obarczano wtedy diabla. Niektóre z nich można jednak wytłumaczyć. Wiatr przyjmuje wiele różnych postaci: od tornad po wiry pyłowe, a jego moc wciąż stanowi wielką tajemnicę. Pomimo, że w Wielkiej Brytanii tornada są rzadkością, ale dość powszechne są niewielkie kolumny wirującego powietrza. Okazuje się, że to właśnie te, miniaturowe trąby powietrzne uszkadzają pola kukurydzy, tworząc tajemnicze kształty. Wewnątrz wiru, zapadające się kolumny powietrza wywierają olbrzymi nacisk, a inne siły wycinają obwód okręgu. Natomiast bardziej finezyjne wzory są dziełem oszustów. Jeśli ofiara udaje, że nie żyje, instynkt zabójcy zostaje stłumiony.To właśnie ten wrodzony system obronny wywołują ludzie, hipnotyzując zwierzęta w transie oddech i tętno serca stają się wolniejsze. Zwierzęta mogą pozostać w takim stanie nawet przez wiele godzin. Budzą się dopiero pod wpływem dotyku hipnotyzera. Co więcej, wybudzają się w tym samym momencie i niczego nie pamiętają. Na meksykańskich pustyniach drapieżnicy natrafiają na inny, wyjątkowy system obronny. Frynosoma rogata w pierwszej kolejności posługuje się kamuflażem, ale ostateczny system obronny ukryty jest w jej oczach. Jej zachowanie jest tak dziwaczne, że pierwsze relacje na ten temat zostały odrzucone przez naukę. Wielu drapieżców odstraszają jej kolce, czasami jednak ciekawość jest silniejsza. Jaszczurka zwiększa ciśnienie w delikatnych naczynkach krwionośnych oczu, aż ściany naczyń pękają. Krew wytryskuje ponad metrowym strumieniem. Sztuczka ta może być powtórzona nawet dwadzieścia razy pod rząd. Napastnik zostaje zmuszony do ucieczki, a jaszczurka pozostała całkowicie nietknięta.
Tagi: krawędź, mit, nauka, rzadkość, tajemnica, wewnątrz, występ, zjawisko, zwierzę
Kategorie: Przyroda
Delfiny
1 października 2010
Delfinów nie da się nakłonić ani tym bardziej zmusić do czegokolwiek, na co nie mają ochoty. To, co robią, najbardziej cyrkowe sztuczki, robią dla zabawy i przyjemności. Bawić lubią się zwłaszcza w zespole, a ludzi przyjmują chętnie za swoich partnerów. Cyrkowa tresura delfinów umożliwia prowadzenie obserwacji ich zachowania. Wydaje się jednak, że należałoby w większym stopniu uwzględnić naturalne skłonności tych zwierząt. Niech rozgrywają zawody piłkarskie, skoro na wolności obserwuje się je pochłonięte przerzucaniem sobie nawzajem kłody drzewa lub znalezionego koła ratunkowego. Niech wykonują zbiorowe skoki, skoro wiadomo jak bardzo lubią się nimi popisywać. Tresura w oceanariach jest ograniczona nie tyle możliwością zwierzęcia, co pomysłowością samych trenerów. Skoki przez płonące obręcze powodują, że zwierzę traci swe naturalne zdolności i umiejętności. Szczęściem, występy cyrkowe, to tylko margines w działalności oceanariów. Wnikliwe badania nad delfinami podjęła dopiero współczesna nauka. Stały się obiektem wszechstronnych obserwacji i doświadczeń, skupiając zainteresowanie badaczy wielu dziedzin nauki. Delfin podobny jest do ryby, jednakże jest ssakiem. Bogactwo dźwięków wydawanych przez delfiny jest tak obfite, że skłoniło do badań. Okazało się, że delfiny posiadają aparat echolokacyjny i posługują się ultradźwiękami. Naukowców zdumiewa precyzja instrumentu, w jaki natura wyposażyła te ssaki. Nakierowując się na rybę delfin wydaje serię skrzypiących dźwięków, dźwięków odbierając ich echo, lokalizuje zdobycz. Ustalono, że aparat echolokacyjny jest jednocześnie instrumentem mowy, a więc narzędziem wysyłającym dźwięki porozumiewawcze. Niewiele wiadomo o jego budowie, prócz tego, że jest ściśle powiązany z narządem oddechowym. Delfin płynąc zgina ciało w płaszczyźnie pionowej, a jednocześnie uderza ogonem z góry na dół. Ciało ssaka przystosowane jest do pokonywania oporu wody: opływowe kształty, zanik pokrywy włosowej i małżowin usznych, tylnie kończyny przekształcone w płetwy.
Tagi: delfin, doświadczenie, dziedzina, natura, nauka, obiekt, obserwatorium, partner, przyjmowanie, umiejętność, zdolność
Kategorie: Ssaki