Świat zwierzątPoczytajmy o faunie

Wpisy oznaczone tagiem ‘konkurencja’

Bilby

25 października 2010

Bilby to jeden z gatunków ssaków, których liczebność spadła dramatycznie w ciągu ostatnich 50 lat. To ładne zwierzątko wielkości małego królika zamieszkiwało kiedyś ponad 70% kontynentu. Obecnie jego naturalne populacje zachowały się jedynie na pustyniach Tanami, Gibson i Great Sandy. Przyczyną takiego ograniczenia stało, podobnie jak w wypadku wielu innych torbaczy, drapieżnictwo lisów i konkurencja ze strony królików, bydła i owiec. Pozostały przy życiu małe kolonie złożone z niewielkiej liczby osobników. Bilby ma mocne pazury przednich łap. Używa ich do kopania nor, dochodzących do 3 metrów długości. Widzi słabo, dlatego podczas nocnego żerowania kieruje się przede wszystkim węchem i słuchem. Granice jego terytorium mają charakter nietrwały i zależą od dostępności pokarmu. Bilby żywi się głównie trawą, ale zjada także pędraki i termity. Program mający na celu uratowanie tych zwierząt od zagłady jest realizowany w okolicach Watarra. W celu zapewnienia im świeżej trawy, pojawiającej się tu sezonowo po deszczach, wypala się tam, co jakiś czas krzewy na niewielkich obszarach. Diabeł tasmański dziś występuje już tylko na obszarze Tasmanii. Kiedyś zamieszkiwał też kontynent australijski. Ogólną budową, pomijając ogon, przypomina małego niedźwiadka. Porusza się niezgrabnym krokiem, z wysoko uniesionym ogonem. Jego zęby są bardzo masywne, a trzonowce przystosowane do miażdżenia kości. Diabeł tasmański żyje w gęstych zaroślach i jest zwierzęciem nocnym. Dzień spędza w jaskinie lub w zbudowanym gnieździe z kory, liści i trawy. Tam też na świat przychodzą młode, które w momęcie narodzin mierzą 12 mm długości. Zwierzę to jest agresywne. Osobniki tego gatunku walczą między sobą, jednak większość walk ma charakter rytualny. Diabeł tasmański słynie ze zdolności spożywania ogromnych ilości pokarmów. Zwykle odżywia się padliną, zjada martwe wombaty, mniejsze torbacze, węże i ptaki. Choć zasadniczo jest padlinożerny, czasem poluje nawet na sporej wielkości zwierzęta. Napada ofiarę z zasadzki lub goni ją do kompletnego wyczerpania. Nie jest szybki, ale bardzo sprawny i wytrzymały.

Tagi: dramat, konkurencja, lis, ograniczenie, przyczyna, realizacja, świeży, trawa, trwały
Kategorie: Ptaki

Kategorie

• Konie
• Owady
• Przyroda
• Ptaki
• Ryby
• Ssaki

Oceanarium

Oceanaria wyposażone są w bogatą aparaturę: mikrofony podwodne, oscylografy, kamery filmowe i fotograficzne przystosowane do pracy pod wodą, sprzęt medyczny, a przede wszystkim laboratoria naukowe. Wnikliwa obserwacja potwierdza opinię, że delfiny są bardzo inteligentne. Zdarza się, że delfiny uczą się nie inspirowane przez człowieka. Podpatrują jego zachowanie i naśladują wykonywane przez niego czynności, a nawet same wymyślają nowe formy zabawy. Wybitną inteligencję wykazała urodzona w oceanarium Algea. Ciekawska od dzieciństwa, wielka miłośniczka zabaw, jako jedyna umiała wydobyć z dna basenu głowonogi, pochowane w szczelinach skał. Długo obserwowała miejsce, gdzie spodziewała się ukrytego zwierzęcia. Potem podpływała w określone miejsce i mocnym ruchem ogona wywoływała wiry w wodzie. Wiry wyrywały mięczaka z kryjówki. Zauważono także, że delfiny dzielą się nawzajem nabytymi umiejętnościami. Początkujący uczy się o wiele szybciej, gdy towarzyszy mu wykształcony osobnik. Wobec poznanych faktów, wielokrotnie obserwowanej sympatii, jaką darzą nas delfiny, wypadki ratowania ludzi przez te zwierzęta nie wydają się szczególnie zaskakujące i zdumiewające. Tym bardziej, że jak stwierdzono w oceanariach, nie tylko sygnał S.O.S wyzwala w delfinach odruch ratowniczy. Reagują one niekiedy w ten sam sposób na widok pływającego w wodzie dowolnego przedmiotu. Istnieje wiele zanotowanych, rzeczywistych przypadków ratowania od śmierci ludzi topiących się. Często zdarza się, że delfiny odpędzają stada rekinów od rybackich czy sportowych łódek, nie dopuszczając do tragedii. W opowieściach starożytnych, w legendach polinezyjskich pomoc delfina jest często powtarzanym motywem. Dziś wiemy, że wcale nie jest on fantastyczny. Oczywiście błędne byłoby przekonanie, że zwierzęta te idą na ratunek człowiekowi z pobudek "duchowych". Wykonują one tylko wewnętrzny nakaz odruchu "pomocy". Reklama:

Świat zwierząt © 2012 | Poczytajmy o faunie