Wpisy oznaczone tagiem ‘kajman’
Anakonda zielona
10 listopada 2010
Długość ta porównywalna jest do długości autobusu, a ważyć może więcej, niż trzech mężczyzn. Jej ciało ma średnicę trzydziestu centymetrów. Te olbrzymie stworzenia są prawie niewidoczne pośród roślinności i mętnej wody. Zasiedlają Amerykę południową, wszędzie tam, gdzie jest woda. Im woda jest wolniej płynąca i bardziej mętna, tym łatwiej w niej o kamuflaż. Rozwidlony język anakondy szuka w powietrzu zapachu, pozostawionego przez potencjalną ofiarę. Potem wąż czeka w zasadzce. Nad powierzchnią widać tylko głowę, a ostrożność ustępuje sile. Nawet 150 kilowy kajman czarny może zginąć w miażdżącym uścisku anakondy. Ta niepohamowana siła zagraża również ludziom. Skoro zwierzę to potrafi poradzić sobie z olbrzymim kajmanem, to nie ma dla niego większego problemu zaatakowanie, powalenie i uduszenie człowieka, wszak jest on znaczne mniejszy, niż kajman. Tubylcy doskonale znają zagrożenie. Niektórzy znają już anakondę zieloną z autopsji. Zdecydowanie bezpiecznie jest, w miarę możliwości, oczywiście, schodzić temu wielkiemu gadowi z drogi. Kiedy szczur zaczyna szukać pożywienia, wąż czeka nieruchomo, gotowy do ataku, ale i szczur wyczuwa niebezpieczeństwo. Uratować go potrafi doskonały węch oraz super czuły słuch. Po mimo porażki długie oczekiwanie węża rwa. Groźnica może sobie pozwolić na kilka chybionych ataków; zużywa tak malo energii, że wystarcza jej dziesięć posiłków rocznie, a i tak ostatecznie wytrwałość się opłaci. Żmijowate polują i zabijają, używając śmiertelnego jadu, ale niektóre węże wcale go nie potrzebują, zwłaszcza, jeżeli mają dziewięć metrów długości i dość siły, by pożreć człowieka. Są to najsilniejsze węże Amazonii. rozlewiska Amazonki są siedliskiem wielu wspaniałych i groźnych drapieżników., ale jeden z nich jest tak olbrzymi i silny, że może nad nimi panować. Jest to największy wąż na całej ziemi, a nazywa się anakonda zielona. Wśród ludzi budzi uzasadnione przerażenie. Trudno nie obawiać się takiego olbrzyma, obdarzonego przez naturę aż taką silą. Zdecydowanie bezpieczniej jest nie spotkać jej na swojej drodze.
Tagi: anakonda, autopsja, człowiek, duszenie, długość, kajman, mniejszy, zielona
Kategorie: Przyroda
Groźny przeciwnik
6 listopada 2010
Kajman z łatwością może polować pod wodą, bo przeźroczyste błony, które chronią jego oczy nie pogarszają jakości widzenia. Mimo znacznych rozmiarów gady te są szybkimi i zwinnymi myśliwymi. Specyficzne podskoki służą łowieniu ryb. Kajmany ogłuszają swoje ofiary lub łapią w otwarte pyski. Żadna z ryb w ich zasięgu nie ma szans. Szczęki kajmana zaciskają się z silą 1300 kg, gdy ponad 70 zębów trzyma ofiarę. Ludzie, mieszkający blisko brzegów muszą liczyć się z pewnym ryzykiem, choć kajmany rzadko ich atakują, z pewnością zrobią to, gdy będą sprowokowane. Nie wygląda na to, by postrzegały ludzi, jako swoje ofiary, ale mogą kojarzyć ich obecność z pokarmem. Niestrzeżona ryba jest kuszącym kąskiem, podobnie, jak zwierzęta domowe. Jednak kajmany bardziej powinny obawiać się ludzi, niż ludzie ich. W latach pięćdziesiątych, dla miękkiej skóry zabijano ich 8 mln rocznie. Obecnie większość państw Amazonii zakażała polowań na kajmany i rozprawiła się nielegalnym handlem skórami. Gatunek powoli się odradza, zyskując miano największego drapieżnika Amazonii. Ja u pająków, jego ciało pokrywają szczecinki czuciowe, dostatecznie wrażliwe, by wychwycić niewielkie drgania powietrza, wywołane na przykład przez świerszcza. Wstrzyknięcie neurotoksyn całkowicie paraliżuje ofiarę: ustaje akcja serca i oddychanie, ale i tak silny myśliwy jest bezradny w obliczu wielkiej armii wroga. Wrogiem tym są mrówki legionowe, jedna z najbardziej destrukcyjnych sil nad Amazonką. Przemierzają one lasy tropikalne Ameryki środkowej i południowej. Sieją spustoszenie jak grasująca horda. Co ciekawe, mrówki te nie budują gniazd, lecz noszą swoje larwy. Jedynie zakładają tymczasowe obozowiska, z których organizują wypady. Wcale nie zrażają ich naturalne przeszkody, ani ludzkie siedliska. Jedynym ratunkiem jest zejście im z drogi. Każda mrówka może ukąsić tak, jak osa, ale mrówki nie atakują w pojedynkę; ich armie liczą setki tysięcy żołnierzy. W skrajnych przypadkach duża ilość toksycznego jadu może spowodować wstrząs anafilaktyczny u dorosłego mężczyzny, ale mrówki legionowe zdecydowanie wolą mniejsze ofiary, które mogą zjeść.
Tagi: dom, groza, kajman, kąsek, kuszący, mieszkanie, prowokacja, przeciwnik
Kategorie: Przyroda