Wpisy oznaczone tagiem ‘Europa’
Modraszek idas
26 listopada 2010
Modraszek to uroczy mieszkaniec wrzosowisk. Zasięg jego występowania obejmuje północne części Europy i Azji. W Polce modraszek idas zamieszkuje wyłącznie wrzosowiska. Spotkać go można w suchych borach sosnowych i nad jeziorami, gdzie pojawia się w dużych ilościach. Podobnie jak inne modraszki, idas rozwija się początkowo w stadium gąsienicy, żerując na różnych roślinach z rodziny motylkowatych. Starsze podrośnięte gąsienice, oddają się pod opiekę leśnym mrówkom, które skutecznie ochraniają je przed pasożytniczymi gąsienicami i drapieżnymi osami. Gdy któryś z tych wrogów zbliży się do gąsienicy, daje ona sygnał zapachowy, który alarmuje mrówki a te natychmiast odpędzają intruza. Dopiero niedawno odkryto, że za emitowanie sygnałów odpowiadają rowkowate narządy przy końcu ciała gąsienicy. Mrówki bezpiecznie przenoszą ją do mrowiska, a w zamian za opiekę otrzymują słodką wydzielinę wydzielaną przez mszyce. Tajemnica wyjścia modraszka w mrowiska do dziś jest zagadkowa. Niektóre tropikalne modraszki wychodzą z poczwarki oblepione lepkimi łuskami, które zalepiają szczęki atakującym mrówkom, umożliwiając motylowi wydostanie się z gniazda i rozprostowanie skrzydeł. Ta grupa modraszkowatych zawdzięcza swoją nazwę małym ogonkom na końcu tylnich skrzydeł. U tropikalnych ogończyków przypominają one czasem długie poskręcane tasiemki powiewające w locie za motylem. Ogonek jest częścią pokrytej łuskami błony skrzydła, opartą na jednej z żyłek tworzących jego szkielet. Podobnie jak u pazia, ogonki często ratuję życie motyla. Napastnik widząc pokaźny kąsek, kojarzy rzucające się w oczy ogonki z czułkami na głowie owada. Niektóre Ogończyki posiadają jeszcze dodatkowo barwne plamki w pobliżu ogonów, które zapewne mają imitować oczy, prawdziwy cel ataku. Zmylony napastnik, chwyta tę przynętę a motyl uchodzi z życiem. Jednakże motyl na taki wybieg może sobie pozwolić tylko raz, kolejny atak oznacza dla niego śmierć. Ogończyki żyją i rozwijają się w konarach drzew. Głównie z tego powodu są rzadziej spotykane i słabiej znane. Ich gąsienice są zabezpieczone grubą skórą, która broni je przed atakami mrówek i innych drapieżników. Jej zabarwienie ochronne sprawia, że stapia się z liśćmi i dlatego jest doskonale przystosowana do życia wśród gałęzi drzew.
Tagi: Azja, bor, emija, Europa, idas, modraszek, mszyca, sosnowy, tajemnica, wydzielanie
Kategorie: Przyroda
Koty europejskie
19 listopada 2010
Wśród kocich wyższych sfer, prominentną rolę odgrywają pełne subtelnej elegancji, wielkookie koty syjamskie.Smukła sylwetka, długie pyszczki, wielkie oczy o migdałowatym kształcie – tak najkrócej można opisać wygląd eleganckiego kota syjamskiego. Rasa ta, wykształcona na początku dwudziestego wieku, zdobyła sobie błyskawicznie serca miłośników kotów, podbijając je swoim subtelnym urokiem.Najbardziej zachwalanym elementem syjamskiej urody, są ich wielkie, lekko skośne oczy o wyjątkowej, ciemnobłękitnej barwie. Ongiś uważano, że ideałem są koty lekko zezujące – na szczęście przez staranny dobór zwierząt hodowlanych uniknięto dziedzicznej wady u tej niezwykłej rasy.Sylwetka kota syjamskiego jest zawsze smukła, o długich, chudych łapach i cienkim ogonie. Dobrze umięśniony, kot ten charakteryzuje się gracją i lekkością ruchów, a długi, wiecznie ruchliwy ogon, umożliwia zachowanie równowagi nawet przy najtrudniejszych akrobacjach.Ubarwienie jest zwykle jasne, z wyraźnymi, ciemnymi odmianami na głowie. Ozdobiony tak zwaną maską pyszczek, sprawia wrażenie zanurzonego w czekoladzie. U zdrowych osobników futro jest gładkie i lśniące. Jest to jedna z najmłodszych kocich ras, wykształconych w toku selekcji z najbardziej okazałych “dachowców”.Bardzo liczna, na pół dzika populacja kotów nierasowych, zamieszkujących liczne podwórka, wsie i domy mieszkańców Europy, w końcu zainteresowała hodowców swoim olbrzymim potencjałem. W krótkim czasie po zatwierdzeniu wzorca tej rasy, hodowcy wyruszyli na wsie i miasteczka w poszukiwaniu najpiękniejszych okazów pospolitego “dachowca”.Kot tej rasy jest średniej wielkości, o harmonijnej, mocnej budowie i krótkiej sierści. Ubarwienie miewa dowolne, od pręgowanych i łaciatych po jednolite, od smolistych czerni po czyste biele. Kolor oczu bywa różny – od błękitnego i zielonego, po tajemnicze brązy i bursztynowe zabarwienia. Olbrzymia pula genetyczna stanowi w tym przypadku prawdziwe Eldorado hodowców, mogących dowolnie eksperymentować z wzorami i kolorami, a także rożnym ukształtowaniem sylwetki.Piękno i wytrzymałość “zwykłych” kotów została w końcu doceniona przez międzynarodowe komisje. Jakiż bowiem zwierzak, jeśli nie ten najzwyklejszy, a najbardziej kochany, jest w oczach swojego właściciela najpiękniejszym kotem świata?
Tagi: błyskawiczny, chudy, cienki, Europa, miłośnik, ogon, smukły, staranny, łapy
Kategorie: Ssaki