Wpisy oznaczone tagiem ‘długość’
Największe zwierzęta oceanu
29 listopada 2010
Walenie, potocznie zwane wielorybami, są najstarszą i najlepiej przystosowaną do środowiska grupą ssaków morskich. Rząd waleni dzieli się na dwa podrzędny: zębowce oraz fiszbinowce. Do uzębionych należą delfiny, kaszaloty i orki. U fiszbinowców występują rogowe płytki, tworzące rodzaj sita. Powoduje ono, że wpadająca do paszczy woda jest wyrzucana na zewnątrz, natomiast fiszbiny zatrzymują plankton i małe rybki. Największym zwierzęciem na Ziemi jest płetwal błękitny. Może on osiągać długość do 30 metrów i ważyć aż 170 ton. Dziennie zjada ponad 4 tony kryla. Wieloryby przychodzą na świat dwanaście lub szesnaście miesięcy po okresie godowym. Małe płetwala błękitnego ważą wówczas około 7 ton. W ciągu pierwszych miesięcy życia przybierają zaś na wadze nawet 4 kg na godzinę. Półroczne małe ma już 13 metrów długości. Matka chroni swoje dziecko i bawi się z nim, ucząc je jednocześnie obrony. Wiek dorosły wieloryby osiągają między piątym a dziesiątym rokiem życia. Istnieją ryby, które potrafią poruszać się jak ptaki. Wiele takich ryb żyje w morzach tropikalnych i umiarkowanych. Poznać je można po zadziwiających płetwach, które rozkładają wyskakując z wody. Z wyglądu przypominają śledzie, dlatego często nazywane są latającymi śledziami. W wodzie ryby te składają płetwy, poruszając jedynie dolną częścią ciała. Będąc w powietrzu, rozpościerają je i wykonują szybkie ruchy ogonem. Obliczono, że jest to 50 uderzeń na sekundę. Z rozłożonymi płetwami i drgającą płetwą ogonową szybują nawet na odległość 200 metrów. Pozwala im to uciec przed pościgiem tuńczyków. Jednak w powietrzu padają ofiarą morskich ptaków, które łapią je w locie i natychmiast połykają. Jeden z gatunków latających ryb, żaglica, żyje na otwartych wodach mórz tropikalnych, głównie w Oceanie Indyjskim i Morzu Śródziemnym. Ma ona 3 metry długości i waży około 100 kg. Na grzbiecie ma kolorową podobną do żagla płetwę, osiągającą 1,5 metra wysokości. Żaglica jest bardzo szybka, często wyskakuje z wody z prędkością 100 km/godz. Żywi się rybami i kałamarnicami. Foki, morsy, uchatki i lwy morskie większość swojego zycia spędzają w wodzie. Na stały ląd wychodzą tylko po to by się rozmnażać i odpoczywać. Foki zamieszkują głównie morza zimne i umiarkowane. Ich wąsy są bardzo pomocne w poszukiwaniu ryb i skorupiaków. Na lądzie poruszają się niezgrabnie, opierając się na brzuchu i pełzając. W wodzie zaś są bardzo zwinne. Gruba warstwa tłuszczu chroni je przed zimnem, oraz pozwala im się unosić swobodnie na wodzie. Uchatki poruszają się na lądzie opierając na swych czterech nogach. Morsy charakteryzują się imponującymi kłami. Niektóre z nich mają długość około 60 cm. Służą morsom do wygrzebywania z dna morza mięczaków i skorupiaków, skorupiaków czasem nawet do zabijania małych fok. Wędrując po lądzie morsy podciągają się na kłach, a w wodzie wyrąbują nimi dziury, aby móc oddychać. Wrogami morsów są białe niedźwiedzie, orki oraz człowiek, który poluje na nie, dla ich cennych kłów. Zwierzęta te pokryte są grubą warstwą tłuszczu. Niektóre z nich osiągają wagę nawet 1200 kg.
Tagi: błękit, dziecko, długość, kaszalot, ocean, orka, plankton, przybranie, waga
Kategorie: Przyroda
Kajman
12 listopada 2010
Impulsy te służą im także do polowania i wykrywania zagrożeń. Węgorze wyczuwają, gdy impuls natrafi na przeszkodę w postaci kłody, ryby lub dużego drapieżnika, chociażby takiego, jak kajman. Kajmany to największe z aligatorów. Pożrą wszystko, co tylko uda im się złapać, ale węgorz elektryczny obroni się, rażąc go prądem. Wstrząs trwa tylko kilka tysięcznych sekundy, ale węgorz może generować kilkanaście impulsów w krótkich odstępach czasu, co w zupełności wystarczy, żeby kajman całkowicie strącił na niego apetyt. Mimo wstrząsu, wielki aligator nie ucierpiał dzięki grubej skórze. Większy, dorosły osobnik mógłby sobie poradzić z taką rybą. Kiedy dojrzały kajman czarny znajdzie się w wodzie, przeważnie zdobywa to, co lubi. Jest on największym drapieżnikiem Amazonki; osiąga pięć metrów długości. Kajmany zamieszkują rozlegle bagna dorzecza Amazonki. Wiele zwierząt zasiedla brzegi rzeki, chociażby kapibara, która prowadzi ziemno wodny tryb życia. W obawie przed kajmanem wszystkie zwierzęta muszą zachowywać bezustanną czujność. Kiedy zwiadowca znajdzie ofiarę wzywa posiłki, wysyłając chemiczny sygnał z feromonów. Tysiące jego towarzyszy odpowiadają na wezwanie i natychmiast atakują. Każde ugryzienie rozmiękcza tkanki ofiary, ułatwiając jej rozczłonkowanie. Ostre żuwaczki nie służą do cięcia, ale mrówki chwytają nimi zdobycz i rozrywają na kawałki. Następnie zanoszą lup do obozowiska, aby tam nakarmić młode larwy. Za pomocą toksycznego jadu najmniejsi myśliwi Amazonki potrafią powalić nawet znacznie większego od nich wroga. Ale i większe zwierzęta mają swoją tajną broń, czasem wręcz zadziwiającą, ale za to skuteczną. Życiem Amazonii żądzą opady: najpierw w październiku deszcz spada na południu, potem przesuwa się na północ. W szczycie pory deszczowej Amazonka i jej dopływy wylewają na ląd. Potem opady ustają, a do sierpnia woda opada, cofając się do głównego koryta rzeki. Zwierzęta Amazonki przystosowały się do takiego rytmu natury. Ostatecznie, gdyby tego nie zrobiły, nie miałyby większych szans na przetrwanie w takich warunkach.
Tagi: Amazonka, bagno, dorzecze, długość, kajmany, kapibar, metr, ustanek, woda
Kategorie: Przyroda
Anakonda zielona
10 listopada 2010
Długość ta porównywalna jest do długości autobusu, a ważyć może więcej, niż trzech mężczyzn. Jej ciało ma średnicę trzydziestu centymetrów. Te olbrzymie stworzenia są prawie niewidoczne pośród roślinności i mętnej wody. Zasiedlają Amerykę południową, wszędzie tam, gdzie jest woda. Im woda jest wolniej płynąca i bardziej mętna, tym łatwiej w niej o kamuflaż. Rozwidlony język anakondy szuka w powietrzu zapachu, pozostawionego przez potencjalną ofiarę. Potem wąż czeka w zasadzce. Nad powierzchnią widać tylko głowę, a ostrożność ustępuje sile. Nawet 150 kilowy kajman czarny może zginąć w miażdżącym uścisku anakondy. Ta niepohamowana siła zagraża również ludziom. Skoro zwierzę to potrafi poradzić sobie z olbrzymim kajmanem, to nie ma dla niego większego problemu zaatakowanie, powalenie i uduszenie człowieka, wszak jest on znaczne mniejszy, niż kajman. Tubylcy doskonale znają zagrożenie. Niektórzy znają już anakondę zieloną z autopsji. Zdecydowanie bezpiecznie jest, w miarę możliwości, oczywiście, schodzić temu wielkiemu gadowi z drogi. Kiedy szczur zaczyna szukać pożywienia, wąż czeka nieruchomo, gotowy do ataku, ale i szczur wyczuwa niebezpieczeństwo. Uratować go potrafi doskonały węch oraz super czuły słuch. Po mimo porażki długie oczekiwanie węża rwa. Groźnica może sobie pozwolić na kilka chybionych ataków; zużywa tak malo energii, że wystarcza jej dziesięć posiłków rocznie, a i tak ostatecznie wytrwałość się opłaci. Żmijowate polują i zabijają, używając śmiertelnego jadu, ale niektóre węże wcale go nie potrzebują, zwłaszcza, jeżeli mają dziewięć metrów długości i dość siły, by pożreć człowieka. Są to najsilniejsze węże Amazonii. rozlewiska Amazonki są siedliskiem wielu wspaniałych i groźnych drapieżników., ale jeden z nich jest tak olbrzymi i silny, że może nad nimi panować. Jest to największy wąż na całej ziemi, a nazywa się anakonda zielona. Wśród ludzi budzi uzasadnione przerażenie. Trudno nie obawiać się takiego olbrzyma, obdarzonego przez naturę aż taką silą. Zdecydowanie bezpieczniej jest nie spotkać jej na swojej drodze.
Tagi: anakonda, autopsja, człowiek, duszenie, długość, kajman, mniejszy, zielona
Kategorie: Przyroda