Wpisy oznaczone tagiem ‘ciało’
Żółwie, żółwie, żółwie
24 listopada 2010
Żółw oliwkowy jest reprezentantem rodziny żółwi morskich, spośród których jest najmniejszy. Karapaks dorosłego osobnika liczy na długość przeciętnie około siedemdziesięciu centymetrów. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to oscyluje ona w granicach czterdziestu pięciu kilogramów. Charakterystyczne w wyglądzie tego zwierzęcia jest to, że jego głowa sprawia wrażenie nieproporcjonalnej i zbyt dużej w porównaniu z resztą ciała. Żółwie oliwkowe preferują zdecydowanie wody tropikalne wszystkich oceanów. Migrują na pokaźne odległości – nawet i do czterech tysięcy kilometrów. Są to wszystkożerne zwierzęta. W ich pożywieniu nie brakuje między innymi homarów, ślimaków, krabów, ryb oraz alg. Niekiedy zdarza się im nawet zapolować na meduzy, ale generalnie wolą odżywiać się możliwe jak najdalej od brzegu. W poszukiwaniu pokarmu żółwie te potrafią zejść na głębokość sięgającą i stu pięćdziesięciu metrów. Żółw ozdobny reprezentuje rodzinę żółwi błotnych. Nazwa tego zwierzęcia wywodzi się stąd, że odznaczają się one niebywała urodą – z tego właśnie względu są bardzo chętnie hodowane w warunkach domowych. W warunkach naturalnych zwierzę te spotykane jest w Amerykach Północnej, Środkowej oraz Południowej. Co do podgatunków żyjących w Stanach Zjednoczonych dość długo trwały spory czy rzeczywiście można je zaliczyć do żółwi ozdobnych. Według najnowszej i obowiązującej obecnie klasyfikacji, można jak najbardziej i na terenie powyżej wspomnianego kraju wyróżnia się aktualnie trzy podgatunki. Taka klasyfikacja pojawiła się w nauce stosunkowo niedawno, bo zaledwie przed siedmioma laty. Jej autorem był Michael E. Seidel. Poza podgatunkami występującymi w Stanach Zjednoczonych wyróżniano do tej pory jeszcze kilkanaście innych podgatunków – obecnie wiele spośród z nich posiada status odrębnych gatunków.
Tagi: algi, ciało, decyzja, homary, krab, odległość, preferowanie, ślimak, waga, wygląd
Kategorie: Przyroda
Kosmiczni podróżnicy
16 listopada 2010
Niedźwiedzie potrafią wywęszyć pożywienie nawet z dystansu 30 km.Niedźwiedzie polarne, to jedne z niewielu drapieżników, które z premedytacją polują na ludzi. Druciane pułapki i race świetlne, skutecznie studzą ich zapal. Balony pogodowe badają inny, zimniejszy region ziemi. Na wysokości 5 km osnówik pospolity wykorzystuje silne prądy powietrza, by kontynuować swoją podróż. Przy temperaturze -30 stopni pająki pokrywają się lodem, jednak ich ciało chroni naturalny środek przeciw zamarzaniu. 80 km ponad warstwą ozonową zarodniki grzybni potrafią przetrwać niewiarygodne zimno i szkodliwe promienie ultrafioletowe. Grawitacja ma niewielki wpływ na te niewielkie zarodniki, a odpychane przez pole magnetyczne ziemi, mogą rozprzestrzeni się w kosmosie. W tej bezkresnej próżni temperatura spada do -90 stopni, a ludzie mogą tam przebywać tylko dzięki nowoczesnej technice i chociaż zarodniki grzybów nie zostały tu jeszcze znalezione, z pewnością zdolne są przetrwać panujące tu warunki. Mogą przetrwać 10 tyś. lat i są idealnymi kandydatami na kosmicznych podróżników. Wąż z gatunku parietalis to jedyny, który potrafi przetrwać zamarznięcie.W czasie, gdy ich ciało zamarza, ich organy życiowe chronione są przez naturalny środek przeciw zamarzaniu. Czarne pasy, niczym panel słoneczny przyspieszają proces rozmarzania. Wkrótce żądza pożądania powraca. Na terenach, wysuniętych bardziej na północ niedźwiedź polarny regularnie wytrzymuje temperaturę -45 stopni, chroniony przez swoje gęste futro. Z niedźwiedziego futra ulatuje bardzo niewiele ciepła. Późnym latem, niedźwiedzie, czekające na ochłodzenie, mogą być narażone na przegrzanie. U człowieka, którego chroni ubranie, miejscami, z których ucieka ciepło są twarz i dłonie. Podobnie wygląda to u niedźwiedzi. Ta wspaniała izolacja pozwala mu w czasie spoczynku tracić zaledwie tyle ciepła, ile wydziela 200 watowa żarówka. Tak, jak ciepły ślad dłoni pozostaje na balonie, po niedźwiedziu pozostają jedynie niewielkie ślady ciepła na ziemi. Niedźwiedzie potrafią wytrzymać bez jedzenia nawet przez 6 miesięcy, dłużej, aniżeli jakiekolwiek inne lądowe ssaki. By przetrwać, magazynują energię, obniżając temperaturę do poziomu, który dla nas jest śmiertelny.
Tagi: ciało, dystans, kosmiczny, natura, ochrona, podróżnik, polar, wiarygodny
Kategorie: Przyroda
Pszczeli skafander
5 listopada 2010
Poznanie nadprzyrodzonych zdolności zwierząt sprawia, że wszystko wydaje się możliwe.Znalazła się osoba, której udało się rozszyfrować język pszczół. Otulony od stóp do glów setkami tysięcy owadów ma nad nimi całkowitą kontrolę. Nie ma na sobie żadnej ochrony. Posiada nad nimi taką kontrolę, że potrafi wyjść z tego doświadczenia cało, bez jednego ukąszenia. Jego sekret ukryty jest w feromonach, wydzielanych przez królową i pszczoły robotnice. Stosując na swym ciele sekretna kombinację ich zapachów poskramia je, wabiąc do siebie cały rój. Taki pszczeli skafander może ważyć 20 kg i wytwarza swoje ciepło, przez co nie można go zbyt długo nosić. Tego typu eksperymenty wydają się być igraniem z naprawdę ogromnym niebezpieczeństwem. Rozszyfrowanie tajemnicy języka komunikacji tych owadów, to jedno, ale decyzja przyjęcia na swoje ciało całego ich roju, to ryzyko, że coś może się nie udać, a rozwścieczone owady zagryzą człowieka na śmierć. Nie ulega wątpliwości, że poziom adrenaliny w takiej sytuacji wzrasta do olbrzymiego poziomu. Niewielu z nas ma ochotę na bliskie spotkanie choćby z jedną pszczołą, a co dopiero mówić o całym roju. Bliższe spojrzenie na hipopotama dostarczy nam informacji na temat leczniczych zdolności innych zwierząt.Okazuje się, że ich skóra jest bardzo delikatna. Zanurzone w wodzie hipopotamy, narażone na zranienia i infekcje potrzebują pomocy, by utrzymać swoją skórę w dobrej kondycji. Kuracji poddają się na leżąco. Sąsiadem hipopotamów są specjaliści w dziedzinie pielęgnacji skóry. Przy użyciu swych ssawek grubowargi fundują hipopotamowi kompletną odnowę biologiczną, otrzymując w ten sposób również darmowy posiłek. Pewien bardziej znany ssak także odkrył korzyści, płynące z rybiej terapii. Uzdrowisko Kangal w Turcji posiada naturalne źródła wulkaniczne. Zachodzące tu zjawiska wprawiają w zakłopotanie cały świat medycyny. Chorzy, cierpiący na łuszczycę skóry przybywają do tego miejsca z nadzieją na wyleczenie. Stworzenia te, określane mianem rybich lekarzy okazują olbrzymie zamiłowanie do ludzkiej skóry. W leczeniu biorą udział trzy gatunki ryb. Część z nich powoduje krwawienia skóry, inne produkują substancje, przyspieszające proces gojenia. Zachodzi tu spora analogia do hipopotamów. W morzu ryby te doglądają rekinów i innych dużych ryb. Z ludzkiego ciała złuszcza się dziennie 50 mln tkanek skórnych.Jest to trop, za którym podążą każdy pies, szukając swojego właściciela. Spośród miliona zapachów wybiera znajome, należące do jego właściciela. Rozpoznane zapachy szybko zostają oznaczone. Do zapachowych, dołączają również wspomnienia wizualne. Nie wszystkie fantastyczne zjawiska można wytłumaczyć samymi zmysłami. Wciąż istnieje wiele ukrytych mocy, których nie potrafimy zrozumieć. Bliskie spotkania z nadprzyrodzonymi zdolnościami zwierząt mogą być jednym z najbardziej niesamowitych doświadczeń na ziemi. Nasze rozumienie zwierząt było niegdyś wyłącznie intuicyjne. Dzisiaj nauka odsłania nam ukryte moce natury. Chociaż nigdy nie uda nam się powrócić do naszej pierwotnej więzi z przyrodą, to nasza rosnąca wiedza może nas ponownie do niej zbliżyć. Wiele już wiemy, ale i bardzo wiele jeszcze pozostało do odkrycia. Zagadki pozostaną może nawet i na zawsze. Jeśli kiedyś uda nam się okiełznać nadprzyrodzone zdolności zwierząt, to kto wie, co przyniesie przyszłość. Pytanie to będzie nas nurtowało jeszcze przez wiele długich lat.
Tagi: ciało, kontrola, kontroler, Przyroda, pszczoła, roboty, skafander, sytuacja, szyfr
Kategorie: Owady
Koń pełnej krwi angielskiej
1 listopada 2010
Konie wyścigowe, sprawdzające się w wyścigach płaskich, z przeszkodami, skokach.Konie tej rasy są doskonałe w wyścigach i gonitwach, mają żywiołowy temperament. Są to konie z ras gorącokrwistych. Nazywa się je folblutami, co z niemieckiego oznacza ” pełne krwi”, bądź anglikami, ponieważ pochodzą z Wielkiej Brytanii. Osiągają wysokość nawet do 190 cm. Konie pełnej krwi angielskiej to konie bardzo eleganckie, o lekkiej budowie ciała. Mają charakterystycznie skośnie położoną łopatkę, która ułatwia im osiągnięcie bardzo szybkiego tempa w galopie. Mają długie kończyny, sierść o krótkim włosie. Mają bardzo wysoką wartość hodowlaną. Początki tej rasy przypisuje się trzem ogierom: Godolphin Barb, Darley Arabian, Byerley Turk. Dały one trzon pełnej rasy angielskiej. Hoduje się je, od początku przyzwyczajając do wyścigów, skoków. Osiągają one prędkość do 70 km/h na krótkich dystansach. Są więc naprawdę znakomite i to wszystkie, cała rasa. Mają piękny chód, są więc podziwiane. Występują we wszystkich podstawowych rodzajach umaszczeń. Są piękne, eleganckie, ale i silne, szybkie, duże – zafascynują każdego. Konie można spotkać na obrazach, w literaturze, przysłowiach, symbolice, mitologii.Każdy, chociaż ze szkoły, zna słynne konie. Koń trojański to drewniany duży koń, zbudowany przez Greków, którzy ukryli się w środku podczas zdobywania Troi. Obrońcy miasta, wbrew ostrzeżeniom, wciągnęli konia do miasta. W nocy wojownicy wyszli z konia i otworzyli bramy miasta, zdobywając je. Jest to słynna historia opisana przez Homera. Obecnie, używając określenia “koń trojański” mówi się o zgubnym, podstępnym podarunku. Kolejny słynny koń to Pegaz, występujący w mitologii greckiej. Jest to skrzydlaty koń, który stanowi symbol natchnienia poetyckiego i artystycznego. Służył on Zeusowi, był śmiertelny. Wizerunek skrzydlatego konia wykorzystuje wiele firm jako swoje logo. Inny znany koń to jednorożec, mający jeden róg na środku czoła. Wierzono, że jego róg uzdrawia, sam jednorożec to symbol czystości, niewinności. Jednorożca można spotkać w symbolice chrześcijańskiej. Kolejne stworzenia powiązane z końmi to centaurowie. Mieli głowy i torsy ludzkie, a nogi końskie. Zazwyczaj określano ich jako dzikich, niegościnnych i nieokrzesanych. Można przytoczyć jeszcze wiele przykładów, ale “koń – jaki jest, każdy widzi”… Tak, jak w stosunku do człowieka, tak samo do koni, używa się różnych nazw.Człowieka nazywa się np. noworodkiem, dzieckiem, nastolatkiem, dorosłym, starcem, tak samo koniom nadaje się różne nazwy w zależności od ich wieku. Najmłodszy koń to sysak, który żywi się mlekiem matki, które ssie, stąd ta nazwa. Tą nazwą określa się konie do około 6 miesiąca życia. Odsadek to koń troszkę starszy, którego odłącza się od matki. Źrebię to koń poniżej pierwszego roku życia. Źrebaki wygląda dość pokracznie, ich ciało jest dość niesymetryczne, stanowczo wybijając się długie, chude nogi. Klaczka to samica konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Ogierek to z kolei samiec konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Klacz bądź kobyła to samica konia powyżej trzeciego roku życia. Ogier to samiec konia powyżej trzeciego roku życia. Ogiery hoduje się dla rozrodu. Walach to określenia samca wykastrowanego. Nazwą wneter określa się samca konia, który ma wadę rozwojową, która polega na niewłaściwym rozmieszczeniu jąder. Jak widać, jest sporo nazw do określenia koni w poszczególnych etapach rozwoju.
Tagi: anglik, budowa, ciało, krew, rasa, skok, wyścig, znakomity
Kategorie: Konie