Wpisy oznaczone tagiem ‘budowa’
Koń pełnej krwi angielskiej
1 listopada 2010
Konie wyścigowe, sprawdzające się w wyścigach płaskich, z przeszkodami, skokach.Konie tej rasy są doskonałe w wyścigach i gonitwach, mają żywiołowy temperament. Są to konie z ras gorącokrwistych. Nazywa się je folblutami, co z niemieckiego oznacza ” pełne krwi”, bądź anglikami, ponieważ pochodzą z Wielkiej Brytanii. Osiągają wysokość nawet do 190 cm. Konie pełnej krwi angielskiej to konie bardzo eleganckie, o lekkiej budowie ciała. Mają charakterystycznie skośnie położoną łopatkę, która ułatwia im osiągnięcie bardzo szybkiego tempa w galopie. Mają długie kończyny, sierść o krótkim włosie. Mają bardzo wysoką wartość hodowlaną. Początki tej rasy przypisuje się trzem ogierom: Godolphin Barb, Darley Arabian, Byerley Turk. Dały one trzon pełnej rasy angielskiej. Hoduje się je, od początku przyzwyczajając do wyścigów, skoków. Osiągają one prędkość do 70 km/h na krótkich dystansach. Są więc naprawdę znakomite i to wszystkie, cała rasa. Mają piękny chód, są więc podziwiane. Występują we wszystkich podstawowych rodzajach umaszczeń. Są piękne, eleganckie, ale i silne, szybkie, duże – zafascynują każdego. Konie można spotkać na obrazach, w literaturze, przysłowiach, symbolice, mitologii.Każdy, chociaż ze szkoły, zna słynne konie. Koń trojański to drewniany duży koń, zbudowany przez Greków, którzy ukryli się w środku podczas zdobywania Troi. Obrońcy miasta, wbrew ostrzeżeniom, wciągnęli konia do miasta. W nocy wojownicy wyszli z konia i otworzyli bramy miasta, zdobywając je. Jest to słynna historia opisana przez Homera. Obecnie, używając określenia “koń trojański” mówi się o zgubnym, podstępnym podarunku. Kolejny słynny koń to Pegaz, występujący w mitologii greckiej. Jest to skrzydlaty koń, który stanowi symbol natchnienia poetyckiego i artystycznego. Służył on Zeusowi, był śmiertelny. Wizerunek skrzydlatego konia wykorzystuje wiele firm jako swoje logo. Inny znany koń to jednorożec, mający jeden róg na środku czoła. Wierzono, że jego róg uzdrawia, sam jednorożec to symbol czystości, niewinności. Jednorożca można spotkać w symbolice chrześcijańskiej. Kolejne stworzenia powiązane z końmi to centaurowie. Mieli głowy i torsy ludzkie, a nogi końskie. Zazwyczaj określano ich jako dzikich, niegościnnych i nieokrzesanych. Można przytoczyć jeszcze wiele przykładów, ale “koń – jaki jest, każdy widzi”… Tak, jak w stosunku do człowieka, tak samo do koni, używa się różnych nazw.Człowieka nazywa się np. noworodkiem, dzieckiem, nastolatkiem, dorosłym, starcem, tak samo koniom nadaje się różne nazwy w zależności od ich wieku. Najmłodszy koń to sysak, który żywi się mlekiem matki, które ssie, stąd ta nazwa. Tą nazwą określa się konie do około 6 miesiąca życia. Odsadek to koń troszkę starszy, którego odłącza się od matki. Źrebię to koń poniżej pierwszego roku życia. Źrebaki wygląda dość pokracznie, ich ciało jest dość niesymetryczne, stanowczo wybijając się długie, chude nogi. Klaczka to samica konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Ogierek to z kolei samiec konia między pierwszym a trzecim rokiem życia. Klacz bądź kobyła to samica konia powyżej trzeciego roku życia. Ogier to samiec konia powyżej trzeciego roku życia. Ogiery hoduje się dla rozrodu. Walach to określenia samca wykastrowanego. Nazwą wneter określa się samca konia, który ma wadę rozwojową, która polega na niewłaściwym rozmieszczeniu jąder. Jak widać, jest sporo nazw do określenia koni w poszczególnych etapach rozwoju.
Tagi: anglik, budowa, ciało, krew, rasa, skok, wyścig, znakomity
Kategorie: Konie
Konik morski
2 października 2010
Pierwsze istoty żywe składały się z jednej komórki i miały bardzo prostą budowę. Te małe niewidoczne gołym okiem organizmy żyły w morzach. Pierwsze ślady życia przypominają stromatolity z Zatoki Rekiniej w Australii. Są to twory powstałe z bakterii i zmieszanym z wapieniem mułem sinic. Pojawiły się one już 3,5 miliarda lat temu. Następnie pojawiły się większe organizmy złożone z wielu komórek, podobne do meduz i robaków o miękkim ciele. W wyniku ewolucji natura wyposażyła niektóre stworzenia w pancerzyki lub inne szkielety. Trylobity są przodkami dzisiejszych skorupiaków. Ich ciało o długości od 4 mm do 67 cm pokrywał trzyczęściowy pancerz. Dzięki licznym odnóżom bardzo szybko poruszały się one w wodzie. Były to pierwsze stworzenia wyposażone w złożone oczy, które ułatwiały im polowanie i ucieczkę przed nieprzyjacielem. Żywiły się maleńkimi cząstkami mułu lub mniejszymi od siebie zwierzętami. Umiejętność zwijania się pozwalała im ujść cało przed wrogiem. Następnie zjawiły się Amonity, które chroniła podobna do ślimaczej muszla. Dzięki ramionom mogły one pływać jak dzisiejsze ośmiornice. Z czasem opanowały one wszystkie morza na Ziemi. Konik morski zawdzięcza swoją nazwę swojemu wyglądowi, który istotnie upodabnia go do jego lądowego odpowiednika. Ryby te występują licznie na piaszczystych dnach u wybrzeży Europy i Afryki północnej, na głębokości od 8 do 45 m. Częsty jest widok koników przyczepionych ogonkami do glonów porastających podwodne łąki. Ciało koników morskich pokrywają kostne, pierścieniowato ułożone płytki, których liczba waha się i zależy od gatunku. Na grzbiecie jest skrzydełkowata płetwa. Zwierzęta te żywią się planktonem i drobnymi skorupiakami, zasysając je swoim długim, rurkowatym pyszczkiem. Ich ruchliwe oczka łatwo wypatrują ofiary. Koniki są dobrymi pływakami. Mogą pływać całkiem pionowo do góry i do dołu, lub też poruszać się ruchem spiralnym. U koników morskich to tata nosi swoje małe, Samiczka składa od 300 do 500 jajek do kieszeni na brzuchu partnera. Rozwój jajeczek następuje w czerwcu i lipcu, zaś małe przychodzą na świat w okresie wrzesnia. Dojrzałość osiągają po upływie roku. Większość koników umiera po złożeniu jajek, dlatego na ogół składają je tylko raz w życiu.
Tagi: budowa, istota, komórki, konik, meduza, morze, muł, robaki, wróg, zjawisko, życie
Kategorie: Przyroda
Żółw zielony
6 sierpnia 2010
Żółw wielkogłowy jest przedstawicielem – jedynym zresztą obecnie – rodziny żółwi wielkogłowych. Określany jest on również mianem wielkogłowa potokowego. Swoją nazwę zawdzięcza specyficznej budowie – otóż głowa w porównaniu z resztą ciała jest nieproporcjonalnie duża. Długość karapaksu dorosłego osobnika osiąga maksymalnie osiemnaście centymetrów, natomiast masa ciała nie przekracza kilograma. Nie są to zatem duże żółwie. Ich naturalnym środowiskiem jest Półwysep Indochiński, południowa część Chin oraz Birma. Preferują rzeki charakteryzujące się zimną woda i rwącym nurtem. W ciągu dnia gady te albo siedzą pod kamieniami w rzece, albo wygrzewają się w słonecznych promieniach. Na poszukiwanie pożywienia wychodzą o zmroku. Są mięsożercami, a ich ofiarami padają różne nieduże zwierzęta, jak między innymi robaki, mięczaki oraz ryby. Zimę gady te spędzają na lądzie w jamach, jakie same wykopią. Żółw zielony to jeden z przedstawicieli rodziny żółwi morskich. Swoją nazwę zawdzięcza specyficznej dość barwie swojej tłuszczowej tkanki. Jest zaliczany do zwierząt jadalnych. W warunkach naturalnych spotkać go można we wszystkich ciepłych oceanach oraz morzach strefy równikowej. Żółwie zielone są dużymi gadami. Długość karapaksu u dorosłego osobnika wynosi nawet i sto czterdzieści centymetrów, waga natomiast sięga aż pięciuset kilogramów. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią produkty pochodzenia roślinnego ze szczególnym wskazaniem na glony oraz trawę morską. Żółwie te – jeśli chodzi o ich wygląd zewnętrzny – charakteryzują się tym, że posiadają dość mocno spłaszczone karapaksy. Podobnie jest również z ich głowami. Cykl lęgowy tych zwierząt odbywa się raz na dwa, maksymalnie trzy lata. Długość ciąży zdeterminowana jest konkretnym obszarem, na którym to żółwie zielone występują. Żółw żółtolicy reprezentuje rodzinę żółwi błotnych. Określany jest on również mianem żółwia żółtouchego. Jest zaliczany do żółwi ozdobnych – czyli takich, które są chętnie hodowane w domowych terrariach. W naturalnych warunkach żyją w wielu krajach, wymienić w tym miejscu można takie jak między innymi Wenezuela, Kolumbia, Japonia, Stany Zjednoczone oraz Meksyk. Dorosłe osobniki osiągają na długość maksymalnie trzydzieści centymetrów. Preferują akweny spokojne, gdzie woda jest stojąca. Ich pożywienie jest bardzo zróżnicowane. W jego skład wchodzą dla przykładu niewielkie skorupiaki, ślimaki oraz małe ryby (jak między innymi gupiki). Bardzo często żółwie żółtolice hodowane w domach są karmione mięsem, co stanowi błąd, ponieważ w taki sposób można doprowadzić do bardzo poważnych chorób tego zwierzęcia, a w konsekwencji także i do jego śmierci. Gdy jest ciepło, żółwie lubią się wygrzewać na słońcu.
Tagi: budowa, głowa, karapaks, kopiec, morze, osobnik, specyfika, wygrzewanie, zielony
Kategorie: Przyroda