Wpisy oznaczone tagiem ‘atak’
Barwy zwierząt
15 listopada 2010
W lesie tropikalnym część zwierząt, takich jak np.. drzewołazy przybrała bardzo jaskrawe barwy. W ten sposób sygnalizują one napastnikom, iż są niejadalne. Ich kolorystykę naśladują też często zupełnie nieszkodliwe stworzenia, chcące zniechęcić drapieżniki. Nierzadko różne owady upodabniają sie do mrówek, znanych w dżungli z niezwykłej wojowniczości i w związku z tym raczej rzadko atakowanych. Kombinacja barw żółtych i czarnych oznacza ostrzeżenie. Niektóre gatunki szarańczy i motyli, mają na skrzydłach duże, przypominające oczy plamy. W momencie odpierania ataku, ustawiają swe skrzydła tak, by owe oczy były widoczne. Być może napastnik odnosi wówczas wrażenie, że ma przed sobą znacznie większe zwierzę niż myślał, a może traci orientacje i nie wie, gdzie znajduje się przód, a gdzie tył potencjalnej ofiary. Atakuje, więc skrzydła a nie dużo wrażliwszy odwłok. W wyniku nieustannej walki o przetrwanie zwierzęta w dżungli przyjmują barwy ochronne. Potencjalne ofiary starają się ukryć przed napastnikami maskując się. W tropikach odnosi się mylne wrażenie, że dżungla dostarcza dosyć pożywienia wszystkim zwierzętom roślinożernym. Wiele roślin potrafi jednak skutecznie bronić się przed pożarciem przez zwierzęta przy pomocy trucizny czy kolców. Dlatego mimo pozornej obfitości pożywienia w dżungli dla niektórych gatunków zwierząt może jej zabraknąć. Podczas trwającej tysiące lat ewolucji zwierzęta przystosowały się do panujących tu warunków. Każdy gatunek żyje w tak zwanej niszy ekologicznej, co oznacza, że występuje na określonym obszarze, oraz żywi się określonym gatunkiem pokarmu. W tej samej niszy żyje tylko jeden gatunek zwierząt. Ta w pewnym stopniu dobra sytuacja kryje w sobie jednak pewne niebezpieczeństwo. Otóż, jeśli wyginie jeden gatunek, pociągnie za sobą wymarcie drugiego, tego, który się nim żywi. Wiele zwierząt żyjących w lasach tropikalnych jest uzależnionych od terenów karczowanych przez człowieka. Przeprowadzone badania dowodzą, że aż 45% pokarmu pochodzi z masowo karczowanych drzew. Wyrąb lasu skazuje zwierzęta na głód i zmusza do wyemigrowania w inne okolice.
Tagi: atak, barwy, dżungla, kombinacja, mrówki, podobny, sposób, sygnał, zwierzęta
Kategorie: Przyroda
Ptasia piromania
9 listopada 2010
W średniowieczu ptaki z rodziny krukowatych nazywano ptakami ognistymi.W czasach, gdy w domach powszechne były paleniska, kawki, zamiast papierosów roznosiły tlące się węgle. Do dziś niektóry ludzie uważają, że pojawiające się w obejściu kawki, to zły znak i z pewnością może to być prawda, zwalasz cza, jeśli mają przy sobie papierosa. Ptaki, przynoszące do gniazda błyszczące skarby są wyjaśnieniem wielu tajemniczych pożarów. Ptasia piromania mogła zapoczątkować mit o feniksie, powstającym z popiołów, ponieważ ptaki, zażywające dymnych kąpieli, uwielbiają także igrać z ogniem. Do tajemniczych pożarów możemy zaliczyć spontaniczny samozapłon ludzi. Jest jednak stworzenie, które świadomie doprowadza do samozapłonu. Chrząszcz strzel-bombardier nie staje jednak w płomieniach; w jego przypadku zachodzi spalanie chemiczne. Dwie, niezależne komory oddzielają od siebie zaangażowane w tym procesie związki wybuchowe. W momencie, gdy chrząszcz zostaje zaatakowany, oba związki wpływają do jednej komory z wybuchowym skutkiem. Zostają wystrzelone z odwłoku, jako strumień gorącej, żrącej cieczy. Substancja wypompowywana jest 700 razy na sekundę. Dzięki temu pozostaje przy życiu. Skradziony węgiel to antidotum na małpie dolegliwości.Fakt posiadania węgla pozwala tym zwierzętom żywić się różnorodnymi liśćmi, bez obawy o kłopoty żołądkowe. Podobnie jak małpy, także i ptaki doskonale wiedzą, co dla nich dobre. Istnieją doskonale powody, dla których kawka przejawia olbrzymie zainteresowanie dymem. Wskazówką do rozwiązania tej zagadki może być siedząca na mrowisku wrona. Wrona swoimi rytualnymi ruchami doprowadza mrówki do szaleństwa. Atakują bolesnymi ukąszeniami. Wyposażone są także w broń chemiczną, rozpylacz kwasu mrówkowego, którym pryskają każdą, stanowiącą dla nich zagrożenie istotę. Jednak pozorny masochizm wrony ma swój cel: kwas mrówkowy zabija bakterie i pasożyty; to wspaniała odżywka dla piór. W podobny sposób działa dym, który dezynfekuje pióra kawki. Czasem zamiłowanie do dymu bywa jeszcze większe. Niektóre kawki mają słabość do papierosów, ale to nie nikotyna je przyciąga, lecz tlący się żar. Fascynuje je wszystko, co się iskrzy, bądź pali. Wydaje się to być wręcz nie do pojęcia, ale jednak tak właśnie się dzieje. Krwawiącym posągom często przypisuje się moc uzdrawiającą.W przyrodzie leczenie odbywa się bez boskiej interwencji. Male małpki z gatunku procolobus naziaru leczą się same. Trujące liście orzecha i mango mogą wywołać u nich bóle brzucha. Podobnie, jak chorzy ludzie, tak i one szukają lekarstwa. Małpy, podobnie, jak zielarze doskonale znają się na roślinach leczniczych. Szympansy znają lekarstwo na pasożytnicze infekcje, a pawiany posiadają receptę na bolesne miesiączki. Jednak małpy z gatunku procolobus szukają lekarstwa, będącego dziełem człowieka. Niedawno odkryły, że lekarstwo na bóle brzucha jest w ich zasięgu. W lasach pracują ludzie, wypalający węgiel drzewny, który w koszach dostarczany jest do miasta. Dla tych małpek zwęglone drewno jest doskonałym lekarstwem. Ludzie używają węgla przede wszystkim na opal, ale czasami i my stosujemy go na pewne dolegliwości. Jego działanie polega na pochłanianiu trucizny i od dawna znane jest zachodniej medycynie. Od momentu, gdy małpy doceniły jego wartość, kradną go, wykorzystując ku temu każdą, nadarzającą się okazję.
Tagi: atak, chrząszcz, komora, kruk, ogień, papieros, piromania, ptasia, rodzina, tajemnica
Kategorie: Ptaki
Komar
10 sierpnia 2010
Komar jest to rodzaj żyjątka. Komarów najwięcej jest w porze letniej ponieważ na ten czas przypada ich wylęg. Komary pojawiają się przede wszystkim nocą ponieważ wtedy trudno jest je zobaczyć. W odróżnieniu od muchy są nader cieniutkie i mizerne, posiadaj kilka odnóży oraz tak zwaną trąbkę do pobierania pokarmu. Komary nazywa się też małymi wampirami ponieważ pobierają one krew z żyjącego tworzywa często takim stworzeniem są ludzie. Komary podczas lotu nie wydają żadnego dźwięku dlatego też tak trudno jest je zlokalizować i zabić. Komary są szybkie i przebiegle. Najczęściej wkuwają się pod skore ofiary i pobierają dużo krwi. Ukucie takie jest dla człowieka bezbolesne ponieważ komar kłując skore wpuszcza w nią substancję znieczulającą czujemy go dopiero wtedy kiedy już wysuwa igłę. Komary są największą plagą ponieważ jest ich bardzo wiele i nie ma na nie żadnego dobrego sposobu. Największe gatunkowa są komarzyce i to one najczęściej nas atakują. Najwięcej komarów można spotkać w lesie i wysokich trawach Mucha jest kolejnym przykładem pasożyta. Mucha podobnie jak komar i kleszcz odżywia się krwią. Muchy bardzo lubią krew i wszystko co się rozkład ponieważ z tego czerpią najwięcej składników odżywczych. Muchy w ciągu zimy śpią po to aby wiosną rozmnożyć się i wykluwać na nowa. Mchu jest bardzo wiele i szczególnie lubią przebywać w domu dlatego tak bardzo są tępione przez nas. Do zabijania much stosuje się przede wszystkim mucho zol czyli rodzaj substancji chemicznej jest ona bardzo skuteczny . mucha podobnie jak komar wstrzykuje substancje znieczulające w miejsce ukucia po to aby wyssać krew następnie pozostaje po niej dużą bąbelka która bardzo swędzie i boli. Muchy są bardzo niebezpieczne w szczególności da dzieci ponieważ te mało skutecznie umieją się przed nimi bronić. Bąbelka po układają muchy może. Utrzymywać się nawet kilka dniu co nie wygląda estetycznie i zachwycająco. Jedyną wadą muchy jest jej bezcenne i właśnie po tym można ją poznać i przeciwdziałać jej jest ona również bardziej powolna od komara
Tagi: atak, cienki, gatunek, komar, komary, komarzyce, mizernie, trawa, wylęg
Kategorie: Owady