Żółwie, żółwie, żółwie
24 listopada 2010
Żółw oliwkowy jest reprezentantem rodziny żółwi morskich, spośród których jest najmniejszy. Karapaks dorosłego osobnika liczy na długość przeciętnie około siedemdziesięciu centymetrów. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to oscyluje ona w granicach czterdziestu pięciu kilogramów. Charakterystyczne w wyglądzie tego zwierzęcia jest to, że jego głowa sprawia wrażenie nieproporcjonalnej i zbyt dużej w porównaniu z resztą ciała. Żółwie oliwkowe preferują zdecydowanie wody tropikalne wszystkich oceanów. Migrują na pokaźne odległości – nawet i do czterech tysięcy kilometrów. Są to wszystkożerne zwierzęta. W ich pożywieniu nie brakuje między innymi homarów, ślimaków, krabów, ryb oraz alg. Niekiedy zdarza się im nawet zapolować na meduzy, ale generalnie wolą odżywiać się możliwe jak najdalej od brzegu. W poszukiwaniu pokarmu żółwie te potrafią zejść na głębokość sięgającą i stu pięćdziesięciu metrów. Żółw ozdobny reprezentuje rodzinę żółwi błotnych. Nazwa tego zwierzęcia wywodzi się stąd, że odznaczają się one niebywała urodą – z tego właśnie względu są bardzo chętnie hodowane w warunkach domowych. W warunkach naturalnych zwierzę te spotykane jest w Amerykach Północnej, Środkowej oraz Południowej. Co do podgatunków żyjących w Stanach Zjednoczonych dość długo trwały spory czy rzeczywiście można je zaliczyć do żółwi ozdobnych. Według najnowszej i obowiązującej obecnie klasyfikacji, można jak najbardziej i na terenie powyżej wspomnianego kraju wyróżnia się aktualnie trzy podgatunki. Taka klasyfikacja pojawiła się w nauce stosunkowo niedawno, bo zaledwie przed siedmioma laty. Jej autorem był Michael E. Seidel. Poza podgatunkami występującymi w Stanach Zjednoczonych wyróżniano do tej pory jeszcze kilkanaście innych podgatunków – obecnie wiele spośród z nich posiada status odrębnych gatunków.
Tagi: algi, ciało, decyzja, homary, krab, odległość, preferowanie, ślimak, waga, wygląd
Kategorie: Przyroda
Ogończa
24 listopada 2010
Widok ogończy słodkowodnej może być bardzo niemiły. Zwierzę to spokojnie odpoczywa na dnie rzeki, ale zaniepokojona dobywa śmiercionośnej broni. Ogończe pływają tuż nad dnem rzeki, wysysając z mułu robaki, małże i ślimaki, które rozdrabniają małymi, tępymi zębami. Bywają jednak nie tylko myśliwymi, ale i ofiarami, jak to jest w przyrodzie. Przestraszone potrafią uciec i ukryć się, a jeśli to nie wystarczy, stosują inny sposób obrony; w polowie ogona znajduje się kolec jadowy, ukryty w fałdzie skóry. Kiedy ogończa odpoczywa, kolec jest niegroźnie skierowany do tylu, ale kiedy poczuje się zagrożona, reaguje gwałtownie: wygina ogon, wbijając w przeciwnika kolec jadowy. Jad jest silną trucizną o złożonym składzie chemicznym. Toksyczne enzymy najpierw niszczą skórę i mięśnie ofiary. Kiedy dochodzą do mózgu i ważnych narządów wewnętrznych, zaburzają pracę i oddychanie, a serotonina wywołuje skurcze mięśni i silny ból. Jeżeli kolec jadowy wbije się w ludzką nogę, ból może trwać kilka dni, jeśli uderzy w klatkę piersiową, blisko serca lub płuc, może zabić. Ryba ta ani nie gryzie, ani nie kluje, ale za to poraża prądem. Tą dziwną rybą jest węgorz elektryczny. Zasiedla on wolnoplynące wody w dorzeczu Amazonki i Orinoko. Po mimo swojej nazwy, jest znacznie bliżej spokrewniony z zębaczami, niż z węgorzami. Dorosłe osobniki mierzą dwa mery i ważą 13 kg, jednak siły nie zawdzięczają rozmiarom ciała, lecz swojej tajnej broni, jaką są narządy elektryczne, zbudowane z wyspecjalizowanych komórek, nazywanych elektrocytami. Te żywe baterie wytwarzają prąd, który mogą w każdej chwili uwolnić. Maksymalne napięcie uderzeniowe to około 600 wolt, prawie trzykrotnie więcej, niż w zwykłym gniazdku elektrycznym, co w zupełności wystarczy, by porazić rybę z odległości kilkunastu metrów. Tą zdolnością węgorze nadrabiają brak kilku cech, właściwych drapieżnikom: nie mają zębów do gryzienia i chwytania zdobyczy, więc stosują wyładowania elektryczne, unieruchamiając ofiarę, którą później połykają w całości. Węgorze elektryczne są prawie ślepe, a wzrok zastępują zmysłem elektrolokacji. Występuje tu ponad trzysta gatunków ptaków, więcej, niż pól miliona gatunków owadów i ponad trzysta gatunków gadów, w tym węże. Z ponad stu ich gatunków, najgorszą sławę zyskała żararaka lancetowata. Dysponuje ona groźną kombinacją zabójczych atutów: silnym jadem, agresywnością i upodobaniem do polowań tam, gdzie żyją ludzie. Żararaka lancetowata zasiedla niziny Ameryki południowej, na zachodzie aż po Peru i na północy po Wenezuelę. Należy ona do rodziny żmijowatych, do której zalicza się także grzechotniki. Jako myśliwi, żmijowate wykorzystują podobne techniki, takie jak kamuflaż. Ubarwienie żararaki doskonale stapia się z poszyciem lasu. Grzechotniki mają jamki policzkowe. Te zagłębienia pomiędzy oczami a nozdrzami służą jako detektory ciepła, emitowanego przez zwierzęta. Dzięki temu mózg żararaki lancetowatej tworzy obraz ofiary. Tak, jak ludzie potrafią określić, skąd dobiega dźwięk, tak wąż wyczuwa różnice ciepła, dochodzącego do jego lewej i prawej jamki. Pozwala to precyzyjnie określić cel i zaatakować.
Tagi: drobny, fałda, gwałtowny, jad, kolec, niepokój, odpoczynek, ogończa, skóra, trwanie
Kategorie: Przyroda
Królik i pies
22 listopada 2010
Królik domowy pochodzi z rodziny zającowatych.Charakterystyczny wygląd dla królika to długie uszy, długie tylne łapy, krótsze tylne oraz krótki ogon. Króliki żyją przeciętnie około 7 lat. Ich waga wynosi nawet do 7 kilogramów. Dzięki długim uszom króliki mają lepszy słuch. Ich oczy umożliwiają im widzenie w nocy, oraz w ciemnych miejscach. Króliki domowe potrzebują dużego pomieszczenia, aby mogły się po nim swobodnie poruszać. To zwierze domowe jest bardzo towarzyskie. Można, a nawet powinno się trzymać królika na rękach codziennie około godziny czasu. Zwierze czuję się wtedy bezpieczne. Króliki mogą żyć w zgodzie nawet z innymi gatunkami zwierząt. Królik domowy jest roślinożercą. Są to zwierzęta, które są mało odporne na różnego rodzaju choroby. Najczęstszymi przyczynami powstawania takich chorób jest między innymi: zła higiena, niewłaściwe żywienie, rany bądź także pasożyty. Bardzo ciężko jest wyleczyć królika z takich chorób. Są 4 rasy królików. Rasy duże, rasy średnie, rasy małe oraz rasy miniaturowe. Przykładem dla rasy średniej jest królik Angora. Pies jest potomkiem wilka szarego.Pies jest ssakiem z rzędu drapieżnych. Został on udomowiony przez ludzi. Są różne gatunki tych zwierząt. Najgroźniejszymi psami są między innymi: Rottweiler, Amerykański Pitbulterier oraz Amstaf. Najważniejszym zmysłem dla psa jest węch. Od małego kiedy pies jest jeszcze szczeniakiem i nie widzi dobrze to posługuje się węchem. Drugim zmysłem jest słuch. Ten potomek wilka szarego potrafi słyszeć dźwięki, które dla człowieka są zupełnie nie słyszalne. Pies to przecież przyjaciel człowieka i powinien nam pomagać. Więc zostały one podzielone na różne typy: psy myśliwskie, psy ratownicze, psy pasterskie, psy stróżujące, psy służbowe (wykorzystywane np. w wojsku), psy zaprzęgowe oraz psy wyścigowe. Co jakiś czas organizowane są wystawy psów. Właściciele mogą się pochwalić własnymi “pupilami”. Są tam różne psy. Od małych Chihuahua do wielkich Bernardynów. Celem takich imprez jest wymiana doświadczeń pomiędzy uczestnikami, poznawanie raz tego gatunku, oraz stwierdzenie, czy dany pies lub suka nadaje się do reprodukcji.
Tagi: kilogram, królik, miniatura, pies, powstanie, przyczyna, rasa
Kategorie: Ssaki
Psy i szczury
22 listopada 2010
Ogromna ilość ras pozwala na dobór odpowiedniego dla naszych potrzeb psa. Może być kundelek, piesek o wielu rasach, jak również rasowy wymagający większej troski, mogą być duże, malutkie, z długą sierścią, krótka. Wybór na pewno jest trudny. Jeżeli mamy mało miejsca w domu, lepszy będzie mały piesek, jeżeli potrzebny jest do obrony, wtedy będą to rasy do tego przystosowane. Obecnie psy domowe nie są tylko pupilami, z którymi mamy okazję wyjść parę razy dziennie z domu i pobawić się na świeżym powietrzu. Psy stosuje się w terapii, które pomagają głównie dzieciom prawidłowo się rozwijać. Poza tym są specjalnie szkolone psy, które pomagają osobom niepełnosprawnym i niewidomym. Są wtedy niezastąpionymi przywódcami i pielęgniarzami. Psy stosuje się jeszcze w celach ratowniczych, głównie w górach, w policji do tropienia, do polowań, do pilnowania bydła na pastwiskach, do obrony i stróżowania, do zaprzęgów i do towarzystwa. Psy mają wszystkie zmysły bardzo wyostrzone, dlatego są niezastąpione zarówno w domu, jak i w poważnej służbie wojskowej. Świnka morska jest bardzo popularnym zwierzątkiem domowym. Jest większa od chomika, choć tak samo łatwa w utrzymaniu. Dawniej była wykorzystywana do badań laboratoryjnych. Ma od 22 do 35 cm długości, nie ma ogonka, może żyć nawet 8 lat. Jej futerko często jest różnokolorowe, składa się z plam żółtych, rudych, czarnych i białych. Potrzebuje mało snu, około 4-6 godzin, poza tym jest cały czas aktywna, dzień i noc. Świnka morska żywi się sianem, zbożem, owocami, warzywami, skąd też czerpie wodę. Ważne, by jednak miała pojemnik z wodą. Występuje kilka ras świnek, rozróżnianych ze względu na kolor i długość sierści. Angorka ma długą sierść, skinny nie ma włosów, rozetka ma włoski krótkie i szorstkie, albinotyczne mają całą sierść białą, jednokolorowe występują we wszystkich kolorach, ale jedna świnka ma jeden kolor. Świnki nie wymagają dużo troski, jak każde zwierzątko od czasu do czasu trzeba ją wypuścić z klatki, aby mogła poszaleć po większej powierzchni. Jak każdy pupil, będzie przywiązana do właścicieli i dostarczy mnóstwo radości. Szczur nie kojarzy nam się raczej z przyjacielem i pupilem, tylko z osobnikiem, którego należy tępić i wyganiać z piwnic i innych zakamarków. Wydaje się nam, że roznoszą choroby, pchły. Wywołują obrzydzenie, bo kojarzą się nam z resztkami jedzenia, które umiejętnie wyszukują w śmietnikach. Niewątpliwie są bardzo inteligentne i zwinne. Wysyłają zwiadowcę, aby spróbował resztek żywności, by sprawdzić, czy to nie trucizna. Jeżeli on przeżyje, to znaczy, że można jeść. Szczury wykorzystuje się na szeroką skalę do badań laboratoryjnych, ponieważ szybko się rozmnażają. Szczurki do hodowania w domu mają specjalny charakter, troszkę inną długość ciała i życia niż te żyjące na wolności. W Polsce występują szczur śniady i szczur wędrowny. Na pewno będzie trudno namówić rodziców na takiego właśnie pupila. ale jako zwierzęta domowe są bardzo oddane, mogą siedzieć na ramieniu pana i chodzić po nim, nie opuszczając go na krok. Niektórych odraża widok długiego ogona. Jest to niewątpliwie oryginalne zwierzątko jeśli chodzi o trzymanie w domu.
Tagi: długi, malutki, niewidomy, pełnosprawny, pilnowanie, potrzeba, psy, szczury, tropienie
Kategorie: Ssaki