Wpisy z kategorii ‘Ssaki’
Wakacje z kotem
14 listopada 2010
Wybierając się z kotem w jakąkolwiek podróż, choćby do weterynarza musimy wiedzieć, że nie wolno nam go przewozić swobodnie w samochodzie. Do przewozu zwierząt, szczególnie kotów służą bowiem specjalne klatki. Jednak kot bardzo nie lubi podróżować, co musimy wiedzieć nim zdecydujemy się na hodowanie tego zwierzęcia w mieszkaniu, gdzie nie będzie miał nieograniczonej swobody ruchu. Wybierając się z kotem w dalszą podróż bezwzględnie musimy robić po drodze dłuższe postoje, aby kociak mógł załatwić swoje potrzeby fizjologiczne. Warto wybierając się w podróż z kotem zaopatrzyć siew smycz, aby na obcym terenie nie być zmuszonym do wypuszczenia go swobodnie. Wówczas kota możemy spokojnie wypuszczać z klatki, kontrolować jego zachowanie i przede wszystkim kot będzie mógł swobodnie załatwić swoje potrzeby w czasie podróży. Pamiętajmy też o tym, że klatka nie może stać w samochodzie w miejscu, gdzie może się przesunąć podczas ostrego manewru, przykładem tutaj może być ostre i niespodziewane hamowanie. Wzory, rodzaje i kolory kuwet mogą naprawdę zbić nas z tropu i zamiast wybrać z rozsądkiem kupimy kuwetę, która niekoniecznie dla kota będzie wygodna, ale będzie za to idealnie komponowała się z wystrojem pomieszczenia lub nie zwracała na siebie uwagi, bo przecież kuweta nie ma być wcale ozdobą mieszkania. Kot lubi mieć duża kuwetę, aby czuł się w niej swobodnie, swobodnie mógł się poruszać i obrócić. Dobrze, aby była ona otwarta, a jej rozmiary mieściły się w granicach 50 cm zarówno co do długości, jak i szerokości. Kot załatwiając potrzeby fizjologiczne również lubi ciszę, więc koniecznie musi to być miejsce spokojnie podobnie, jak przy wyborze miejsca na legowisko. Kuweta to również dla nas obowiązek, gdyż trzeba ją regularnie sprzątać. Nie można dopuścić do sytuacji, aby nieczystości zalegały w niej dłużej niż jeden dzień. Co prawda, gdy kot zostaje sam w domu nie ma możliwości sprzątania każdorazowo, ale jeśli mamy taką możliwość kocie odchody sprzątajmy natychmiastowo, gdy tylko zauważymy, że kot z kuwety korzystał. Kupując kota nie wystarczy tylko przygotować legowiska, kuwety i kupić zabawki. Należy także zadbać o to, aby kot był w domu bezpieczny. Wiadomo, że koty nie potrafią usiedzieć w miejscu, są bardzo ruchliwe i ciekawskie, więc trzeba zabezpieczyć otwarte okna, jak i balkon. Koty uwielbiają bowiem rzucać się w pogoń za ptakami czy owadami, więc balkon musi być zabezpieczony solidną siatką. Kot ma bardzo mocne pazurki, więc wyrwanie dziur w delikatnej siatce nie będzie stanowiło dla niego żadnego problemu. Wybierając siatkę warto zatem wcześniej poradzić się fachowców lub trochę poczytać. Wszystko jednak zależy od tego, jakie w domu mamy okna. Do niektórych bowiem możemy zastosować siatki metalowe, do niektórych moskitiery, a do jeszcze innych siatki transparentne. W sprzedaży są dostępne także siatki z plastiku są one kolorowe i mogą stanowić ozdobę okna. Takie siatki można wstawić do okna na stałe lub tylko zakładać w porze letniej, wtedy kiedy otwieramy najczęściej okna. Balkon również musi być zabezpieczony siatką. Wtedy najlepiej udać się do sklepu i zakupić całą rolkę, będzie taniej i na pewno nie braknie.
Tagi: czas, hodowanie, klatka, kontrola, podróż, wakacje, wypuszczenie, względy
Kategorie: Ssaki
Torbacze
7 listopada 2010
Koala to jeden z trzech gatunków zwierząt żywiących się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Za swoje niskie wymagania kaloryczne koala płaci małą aktywnością i ciągłą sennością. Koala jest zwierzęciem wyłącznie nadrzewnym. Żyje w pojedynczych lub małych grupach rodzinnych. Dorosły samiec zwykle strzeże zazdrośnie samic wchodzących w skład jego stada. Tam gdzie koala występuje licznie, niszczy lasy eukaliptusowe w takim stopniu, że cała populacja wymiera. Zwierzęta te osiągają zdolność płciową w wieku trzech lat. Samica rodzi zazwyczaj jedno młode, ważące około pięciu kilogramów. Pozostaje ono w torbie matki około sześciu miesięcy, miesięcy dalsze pół roku spędza na jej grzbiecie. Po tym okresie schodzi i odżywia się już zupełnie samodzielnie. Przednie i tylnie łapy koali, przystosowane są do wspinania się po drzewach. Schodzi on na ziemię bardzo rzadko, tylko po to by podejść do następnego drzewa. Dawniej ograniczali je Aborygeni, zabijający je dla futra. Ciągły przyrost naturalny i fakt, że koala żyje tylko na niewielkim obszarze, powoduje ich nadmierną liczebność. Ta liczba populacji, spożywa więcej pokarmu, niż może zapewnić im środowisko. Wszystkie dane anatomiczne wskazują, że wspólny przodek wszystkich kangurów był niewielkim, mocnym nadrzewnym zwierzęciem, przypominającym oposa. Przystosowanie do naziemnego trybu życia i szybkiego poruszania się skokami, obejmowało między innymi wydłużenie się tylnich nóg, skrócenie przednich kończyn i zgrubienie ogona. Jedynym wyjątkiem, nie objętym tą ewolucją stał się kangur nadrzewny. Jego tylnie stopy są krótsze a przednie dłuższe i silniejsze, zaś cylindryczny ogon zapewnia im równowagę podczas wspinania. Dziesięć gatunków kangurów nadrzewnych żyje w Australii i na Nowej Gwinei. Zamieszkują najchętniej tereny trudno dostępne, takie jak zalesione górskie zbocza i dlatego są to zwierzęta bardzo słabo poznane. Odżywiają się głównie liśćmi. Żyją samotnie lub w małych grupach. W okresie godowym para pozostaje razem przez kilka dni, jednak samica sama rodzi i wychowuje potomstwo. Młody kangur drzewny długo pozostaje pod opieką matki. Mając prawie rok, ciągle sypia w torbie i ssie mleko matki.
Tagi: grzbiet, kilogram, matka, miesiące, młody, stopień, torba, zwierzęta, życie
Kategorie: Ssaki
Kangury skalne
3 listopada 2010
Otwarte, nieporośnięte lasem skaliste równiny, gdzie temperatura w dzień przekracza 40 stopni, wydają się być nieprzyjaznym terenem. Kangury skalne radzą sobie jednak w tych warunkach doskonale. Są one blisko spokrewnione z typowymi kangurami i należą do tej samej rodziny. To najzwinniejsze przedstawiciele rodu. Ich skoki po skałach są tak zręczne, że początkowo koloniści uważali je za małpy. Kangur skalny potrafi wykonać czterometrowy skok, z jednej skały na drugą. Doskonale też wspina się po niemal pionowych ścianach, pozornie pozbawionych jakiegokolwiek zaczepienia dla stóp. Umożliwiają mu to, specjalnie zabezpieczone przed poślizgiem podeszwy łap. Ciało jego jest muskularne a ogon kosmaty. Skacząc, kangur skalny wygina go w łuk, zapewniając sobie tym samym równowagę przy lądowaniu. Poruszając się po skałach nie używa też przednich łap. Kangury te są zwierzętami nocnymi. W dzień, gdy jest gorąco, śpią w chłodnych jamach i szczelinach. Potrzebują bardzo niewiele wody, gdyż ich organizm gospodaruje nią bardzo oszczędnie. Zjadają praktycznie wszystkie rośliny rosnące na skałach. Wombaty są dziś bardzo rzadkimi zwierzętami. Zamieszkują góry i tereny pagórkowate wybrzeża południowo – wschodniej Australii. Jedyna żyjąca dziś populacja liczy około 60 osobników, żyje tylko w parku narodowym w Queensland. Przyczyną rzadkości womblatów jest konkurencja ze zwierzętami wprowadzonymi do Australii przez człowieka: owcami, bydłem i królikami. Staje się ona szczególnie dotkliwa w latach suszy, gdy brak jest pożywienia. Wombaty odżywiają się głównie trawą. Zawarta w niej krzemionka powoduje szybkie ścieranie się zębów. To jedyne torbacze wyposażone, podobnie jak gryzonie, w stale rosnące siekacze. Wombaty może przegrać w konkurencji o pokarm, lecz świetnie zabezpiecza się przed drapieżnikami. Mimo krępej budowy ciała porusza się bardzo szybko i zwinnie. Na żer wychodzi w nocy, a dzień spędza w norze. Sprawnie kopie a ponadto jest dobrym strategiem i architektem. Jego nory skupione są w grupy. Każda grupa składa się z głównej nory mieszkalnej z kilkoma wejściami, a wokół niej znajdują się węższe tunele. Te boczne wydrążenia służą jako schrony na wypadek ataku drapieżnika. Zdecydowana większość torbaczy to zwierzęta ograniczone do środowisk lądowych, często nawet suchych, a woda służy im wyłącznie do picia. Tylko dwa gatunki związane są z wodą. Oba żyją w Ameryce Południowej. Jeden z nich to japok. Trybem życia przypomina on wydrę, a jego występowanie ogranicza się do brzegów rzek i strumieni. Jest też jedynym torbaczem przystosowanym do pływania i przebywania w wodzie. Ma gęste futro, a przednie i tylnie łapy wyposażone w błonę między palcami. Torba daje się zamknąć tak, że staje się wodoszczelna. Japok buduje na brzegu rzeki norę, do której wchodzi przez otwór znajdujący się tuz nad powierzchnią wody. Mały ostronóg ma wydłużony ryjek i znacznie zredukowane zęby. Nic dziwnego, że jako jedyny torbacz odżywia się wyłącznie nektarem. Żyje w południowo – wschodniej Australii. Ponieważ w poszukiwaniu pokarmu wędruje od krzewu do krzewu, odgrywa w ekosystemie taką samą rolę, jaką odgrywają pszczoły. Zapyla wiele rzadkich gatunków roślin.
Tagi: chłód, jama, kangur, podeszwa, skalny, skok, szczelina, woda, łap
Kategorie: Ssaki
Towarzyskie maine coon
2 listopada 2010
Te duże, piękne koty, na początku swej historii z człowiekiem trzymane były po prostu jako zwierzęta łowne.Rasa powstała z osobników wyselekcjonowanych z populacji okazałych, zdrowo wyglądających zwierząt z amerykańskiego stanu Maine, gdzie trzymane były przez osadników jako niezawodni łowcy szkodników. Koty tej rasy odznaczają się dużą, naturalną odpornością, gęstym futrem, chroniącym przed chłodem i wodą oraz stosunkowo dużymi rozmiarami – dorosłym kocurom zdarza się osiągać długość metra!Maine Coony nadają się znakomicie na zwierzęta podwórzowe, chętnie wybierając się na długie wędrówki i skutecznie eliminując w okolicy gryzonie i szkodniki. Ich towarzyski, sympatyczny charakter tworzy z nich także wiernych, łatwo przywiązujących się towarzyszy.Kot rasowy może pochwalić się gęstym, pięknym futrem o różnorakim ubarwieniu. Na końcach uszu znajdują się niewielkie pędzelki, przypominające pędzelki rysia. Nadają one pyszczkom nawet dorosłych zwierząt uroczy, dziecinny wygląd. Charakterystyczną cechą jest również wyjątkowo długi, piękny ogon, osiągający długość ciała kota, przez co wydaje się on być jeszcze większy. Sympatyczne koty o łagodnym usposobieniu, cechuje wyjątkowa zdolność do odprężania się, gdy są noszone na rękach.Koty rasy Ragdoll pochodzą od puszystych kotów birmańskich i masywnych persów. Są dużych rozmiarów, masywne w budowie, o długiej, gęstej i puszystej sierści. Swoją nazwę zawdzięczają niezwykłej umiejętności. Otóż wzięty na ręce kot tej rasy niemal natychmiast odpręża się i zaczyna bezwładnie zwisać, czym do złudzenia przypomina maskotkę albo szmacianą lalkę (ragdoll – ang. szmaciana lalka). Ta cecha tylko podkreśla łagodne, przyjacielskie usposobienie kotów rasy Ragdoll, które są znakomitym towarzystwem także dla dzieci. Rozbawione, rzadko zaczepiają właścicieli, chętniej szukając towarzystwa innych kotów. Mimo pewnej, pozornej, ociężałości, rozzłoszczone zachowują się jak każdy inny kot, prychając i parskając na przeciwnika, atakując go pazurami.Kot rasowy ma zwykle ubarwienie białe, z ciemnymi odmianami na głowie. Tylne łapy są znacznie dłuższe niż przednie, co powoduje charakterystyczny, nieco ociężały chód. Kolor oczu jest zawsze ciemnoniebieski – im ciemniejszy, tym wyżej oceniany przez hodowców. Koty o płaskim obliczu, cechują się wyjątkową łagodnością usposobienia i znakomicie nadają się do trzymania w mieszkaniu.Koty perskie, o których wzmianki spotyka się już w piętnastym wieku, są jedną z najbardziej charakterystycznych i najlepiej znanych kocich ras. Ich poczciwe, płaskie pyszczki są przedmiotem drwin jednych i obiektem miłości drugich.Koty te są krępe i niskie, o masywnym ciele i niewielkiej ruchliwości. Pokryte długim, gęstym futrem, wymagającym dużo uwagi ze strony właściciela, są często portretowane jako towarzysze starszych ludzi, bądź tych, którym los uniemożliwia poruszanie się. Persy są kotami o łagodnym, pokojowym usposobieniu, przez co znakomicie nadają się na zwierzęta domowe oraz towarzystwo dla starszych.Rasowy osobnik cechuje się płaskim pyszczkiem, nieco podobnym do pyska pekińczyka, niewielkimi małżowinami usznymi i stosunkowo krótkim, bardzo puszystym ogonem. Najbardziej wyraźna cecha rozpoznawcza persa, jest też jego największym problemem – krótkie pyszczki nieodzownie wiążą się ze schorzeniami zębów, a w starszym wieku także z trudnościami w oddychaniu, albo w nadmiernym łzawieniu oczu.
Tagi: coon, dziecinny, maine, pędzelek, pyszczek, ryś, towarzyski, wygląd
Kategorie: Ssaki