Wpisy z kategorii ‘Przyroda’
Żółwie, żółwie, żółwie
24 listopada 2010
Żółw oliwkowy jest reprezentantem rodziny żółwi morskich, spośród których jest najmniejszy. Karapaks dorosłego osobnika liczy na długość przeciętnie około siedemdziesięciu centymetrów. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to oscyluje ona w granicach czterdziestu pięciu kilogramów. Charakterystyczne w wyglądzie tego zwierzęcia jest to, że jego głowa sprawia wrażenie nieproporcjonalnej i zbyt dużej w porównaniu z resztą ciała. Żółwie oliwkowe preferują zdecydowanie wody tropikalne wszystkich oceanów. Migrują na pokaźne odległości – nawet i do czterech tysięcy kilometrów. Są to wszystkożerne zwierzęta. W ich pożywieniu nie brakuje między innymi homarów, ślimaków, krabów, ryb oraz alg. Niekiedy zdarza się im nawet zapolować na meduzy, ale generalnie wolą odżywiać się możliwe jak najdalej od brzegu. W poszukiwaniu pokarmu żółwie te potrafią zejść na głębokość sięgającą i stu pięćdziesięciu metrów. Żółw ozdobny reprezentuje rodzinę żółwi błotnych. Nazwa tego zwierzęcia wywodzi się stąd, że odznaczają się one niebywała urodą – z tego właśnie względu są bardzo chętnie hodowane w warunkach domowych. W warunkach naturalnych zwierzę te spotykane jest w Amerykach Północnej, Środkowej oraz Południowej. Co do podgatunków żyjących w Stanach Zjednoczonych dość długo trwały spory czy rzeczywiście można je zaliczyć do żółwi ozdobnych. Według najnowszej i obowiązującej obecnie klasyfikacji, można jak najbardziej i na terenie powyżej wspomnianego kraju wyróżnia się aktualnie trzy podgatunki. Taka klasyfikacja pojawiła się w nauce stosunkowo niedawno, bo zaledwie przed siedmioma laty. Jej autorem był Michael E. Seidel. Poza podgatunkami występującymi w Stanach Zjednoczonych wyróżniano do tej pory jeszcze kilkanaście innych podgatunków – obecnie wiele spośród z nich posiada status odrębnych gatunków.
Tagi: algi, ciało, decyzja, homary, krab, odległość, preferowanie, ślimak, waga, wygląd
Kategorie: Przyroda
Ogończa
24 listopada 2010
Widok ogończy słodkowodnej może być bardzo niemiły. Zwierzę to spokojnie odpoczywa na dnie rzeki, ale zaniepokojona dobywa śmiercionośnej broni. Ogończe pływają tuż nad dnem rzeki, wysysając z mułu robaki, małże i ślimaki, które rozdrabniają małymi, tępymi zębami. Bywają jednak nie tylko myśliwymi, ale i ofiarami, jak to jest w przyrodzie. Przestraszone potrafią uciec i ukryć się, a jeśli to nie wystarczy, stosują inny sposób obrony; w polowie ogona znajduje się kolec jadowy, ukryty w fałdzie skóry. Kiedy ogończa odpoczywa, kolec jest niegroźnie skierowany do tylu, ale kiedy poczuje się zagrożona, reaguje gwałtownie: wygina ogon, wbijając w przeciwnika kolec jadowy. Jad jest silną trucizną o złożonym składzie chemicznym. Toksyczne enzymy najpierw niszczą skórę i mięśnie ofiary. Kiedy dochodzą do mózgu i ważnych narządów wewnętrznych, zaburzają pracę i oddychanie, a serotonina wywołuje skurcze mięśni i silny ból. Jeżeli kolec jadowy wbije się w ludzką nogę, ból może trwać kilka dni, jeśli uderzy w klatkę piersiową, blisko serca lub płuc, może zabić. Ryba ta ani nie gryzie, ani nie kluje, ale za to poraża prądem. Tą dziwną rybą jest węgorz elektryczny. Zasiedla on wolnoplynące wody w dorzeczu Amazonki i Orinoko. Po mimo swojej nazwy, jest znacznie bliżej spokrewniony z zębaczami, niż z węgorzami. Dorosłe osobniki mierzą dwa mery i ważą 13 kg, jednak siły nie zawdzięczają rozmiarom ciała, lecz swojej tajnej broni, jaką są narządy elektryczne, zbudowane z wyspecjalizowanych komórek, nazywanych elektrocytami. Te żywe baterie wytwarzają prąd, który mogą w każdej chwili uwolnić. Maksymalne napięcie uderzeniowe to około 600 wolt, prawie trzykrotnie więcej, niż w zwykłym gniazdku elektrycznym, co w zupełności wystarczy, by porazić rybę z odległości kilkunastu metrów. Tą zdolnością węgorze nadrabiają brak kilku cech, właściwych drapieżnikom: nie mają zębów do gryzienia i chwytania zdobyczy, więc stosują wyładowania elektryczne, unieruchamiając ofiarę, którą później połykają w całości. Węgorze elektryczne są prawie ślepe, a wzrok zastępują zmysłem elektrolokacji. Występuje tu ponad trzysta gatunków ptaków, więcej, niż pól miliona gatunków owadów i ponad trzysta gatunków gadów, w tym węże. Z ponad stu ich gatunków, najgorszą sławę zyskała żararaka lancetowata. Dysponuje ona groźną kombinacją zabójczych atutów: silnym jadem, agresywnością i upodobaniem do polowań tam, gdzie żyją ludzie. Żararaka lancetowata zasiedla niziny Ameryki południowej, na zachodzie aż po Peru i na północy po Wenezuelę. Należy ona do rodziny żmijowatych, do której zalicza się także grzechotniki. Jako myśliwi, żmijowate wykorzystują podobne techniki, takie jak kamuflaż. Ubarwienie żararaki doskonale stapia się z poszyciem lasu. Grzechotniki mają jamki policzkowe. Te zagłębienia pomiędzy oczami a nozdrzami służą jako detektory ciepła, emitowanego przez zwierzęta. Dzięki temu mózg żararaki lancetowatej tworzy obraz ofiary. Tak, jak ludzie potrafią określić, skąd dobiega dźwięk, tak wąż wyczuwa różnice ciepła, dochodzącego do jego lewej i prawej jamki. Pozwala to precyzyjnie określić cel i zaatakować.
Tagi: drobny, fałda, gwałtowny, jad, kolec, niepokój, odpoczynek, ogończa, skóra, trwanie
Kategorie: Przyroda
Kosmiczni podróżnicy
16 listopada 2010
Niedźwiedzie potrafią wywęszyć pożywienie nawet z dystansu 30 km.Niedźwiedzie polarne, to jedne z niewielu drapieżników, które z premedytacją polują na ludzi. Druciane pułapki i race świetlne, skutecznie studzą ich zapal. Balony pogodowe badają inny, zimniejszy region ziemi. Na wysokości 5 km osnówik pospolity wykorzystuje silne prądy powietrza, by kontynuować swoją podróż. Przy temperaturze -30 stopni pająki pokrywają się lodem, jednak ich ciało chroni naturalny środek przeciw zamarzaniu. 80 km ponad warstwą ozonową zarodniki grzybni potrafią przetrwać niewiarygodne zimno i szkodliwe promienie ultrafioletowe. Grawitacja ma niewielki wpływ na te niewielkie zarodniki, a odpychane przez pole magnetyczne ziemi, mogą rozprzestrzeni się w kosmosie. W tej bezkresnej próżni temperatura spada do -90 stopni, a ludzie mogą tam przebywać tylko dzięki nowoczesnej technice i chociaż zarodniki grzybów nie zostały tu jeszcze znalezione, z pewnością zdolne są przetrwać panujące tu warunki. Mogą przetrwać 10 tyś. lat i są idealnymi kandydatami na kosmicznych podróżników. Wąż z gatunku parietalis to jedyny, który potrafi przetrwać zamarznięcie.W czasie, gdy ich ciało zamarza, ich organy życiowe chronione są przez naturalny środek przeciw zamarzaniu. Czarne pasy, niczym panel słoneczny przyspieszają proces rozmarzania. Wkrótce żądza pożądania powraca. Na terenach, wysuniętych bardziej na północ niedźwiedź polarny regularnie wytrzymuje temperaturę -45 stopni, chroniony przez swoje gęste futro. Z niedźwiedziego futra ulatuje bardzo niewiele ciepła. Późnym latem, niedźwiedzie, czekające na ochłodzenie, mogą być narażone na przegrzanie. U człowieka, którego chroni ubranie, miejscami, z których ucieka ciepło są twarz i dłonie. Podobnie wygląda to u niedźwiedzi. Ta wspaniała izolacja pozwala mu w czasie spoczynku tracić zaledwie tyle ciepła, ile wydziela 200 watowa żarówka. Tak, jak ciepły ślad dłoni pozostaje na balonie, po niedźwiedziu pozostają jedynie niewielkie ślady ciepła na ziemi. Niedźwiedzie potrafią wytrzymać bez jedzenia nawet przez 6 miesięcy, dłużej, aniżeli jakiekolwiek inne lądowe ssaki. By przetrwać, magazynują energię, obniżając temperaturę do poziomu, który dla nas jest śmiertelny.
Tagi: ciało, dystans, kosmiczny, natura, ochrona, podróżnik, polar, wiarygodny
Kategorie: Przyroda
Barwy zwierząt
15 listopada 2010
W lesie tropikalnym część zwierząt, takich jak np.. drzewołazy przybrała bardzo jaskrawe barwy. W ten sposób sygnalizują one napastnikom, iż są niejadalne. Ich kolorystykę naśladują też często zupełnie nieszkodliwe stworzenia, chcące zniechęcić drapieżniki. Nierzadko różne owady upodabniają sie do mrówek, znanych w dżungli z niezwykłej wojowniczości i w związku z tym raczej rzadko atakowanych. Kombinacja barw żółtych i czarnych oznacza ostrzeżenie. Niektóre gatunki szarańczy i motyli, mają na skrzydłach duże, przypominające oczy plamy. W momencie odpierania ataku, ustawiają swe skrzydła tak, by owe oczy były widoczne. Być może napastnik odnosi wówczas wrażenie, że ma przed sobą znacznie większe zwierzę niż myślał, a może traci orientacje i nie wie, gdzie znajduje się przód, a gdzie tył potencjalnej ofiary. Atakuje, więc skrzydła a nie dużo wrażliwszy odwłok. W wyniku nieustannej walki o przetrwanie zwierzęta w dżungli przyjmują barwy ochronne. Potencjalne ofiary starają się ukryć przed napastnikami maskując się. W tropikach odnosi się mylne wrażenie, że dżungla dostarcza dosyć pożywienia wszystkim zwierzętom roślinożernym. Wiele roślin potrafi jednak skutecznie bronić się przed pożarciem przez zwierzęta przy pomocy trucizny czy kolców. Dlatego mimo pozornej obfitości pożywienia w dżungli dla niektórych gatunków zwierząt może jej zabraknąć. Podczas trwającej tysiące lat ewolucji zwierzęta przystosowały się do panujących tu warunków. Każdy gatunek żyje w tak zwanej niszy ekologicznej, co oznacza, że występuje na określonym obszarze, oraz żywi się określonym gatunkiem pokarmu. W tej samej niszy żyje tylko jeden gatunek zwierząt. Ta w pewnym stopniu dobra sytuacja kryje w sobie jednak pewne niebezpieczeństwo. Otóż, jeśli wyginie jeden gatunek, pociągnie za sobą wymarcie drugiego, tego, który się nim żywi. Wiele zwierząt żyjących w lasach tropikalnych jest uzależnionych od terenów karczowanych przez człowieka. Przeprowadzone badania dowodzą, że aż 45% pokarmu pochodzi z masowo karczowanych drzew. Wyrąb lasu skazuje zwierzęta na głód i zmusza do wyemigrowania w inne okolice.
Tagi: atak, barwy, dżungla, kombinacja, mrówki, podobny, sposób, sygnał, zwierzęta
Kategorie: Przyroda