Wpisy z kategorii ‘Przyroda’
Równowaga biologiczna
30 listopada 2010
Natura tak stworzyła zwierzęta, a zwłaszcza drapieżniki, że aby przetrwać muszą się rozmnażać, a te mniejsze są zjadane przez większe. Ten fakt nie powinien dziwić nikogo. Nic także nie jest dziwnego w tym, że ludzie zabijają drapieżniki w celu ochrony własnego życia lub swoich najbliższych. Takie działanie nie zmniejszy populacji zwierząt w taki sposób, aby jakiś gatunek był zagrożony wyginięciem. Zupełnie inaczej ma się rzecz wtedy, kiedy zwierzęta są nadmiernie zabijane w celach zarobkowych, jak miało to miejsce w latach siedemdziesiątych, gdzie łupem padały aligatory. Panował wtedy ogromny popyt na ich bardzo delikatne skóry. Torebki, czy inne produkty z nich wykonane cieszyły się ogromną popularnością oraz bardzo wysoką ceną. Jest wiele gatunków na wymarciu, co jest dzielę człowieka, jednak należy pamiętać, że w przyrodzie musi panować równowaga. Nadmiar osobników jednego gatunku spowoduje zmniejszenie się ilości innych, a jeżeli człowiek zniszczył któryś z nich w przyrodzie następują swoista luka, którą bardzo trudno jest zalatać. Sposobem na to jest zakaz zabijania niektórych gatunków zwierząt, by nie dopuścić do ich całkowitego wyginięcia. Anakondy doskonale uosabiają moc i dostojeństwo natury. Poprzez ewolucję, trwającą wiele tysięcy lat, nabyły różnorodne umiejętności, jakie są im niezbędne do przetrwania, a także do obrony. Są one najgroźniejszymi zwierzętami Amazonii. Nie tylko węże mogą zakłócić spokój ludzkich siedlisk. Bez żadnej żenady czynią to także pająki. Zdarza się, że i lądowe drapieżniki przybywają pod ludzkie siedliska w celu poszukiwania pożywienia, którym zazwyczaj staja się zwierzęta hodowlane, całkowicie nieprzystosowane przez naturę do obrony. Są wręcz całkowicie bezbronne w chwili zagrożenia przez drapieżniki, żyjące w środowisku naturalnym. Statystyki odnotowały bardzo duża liczbę zgonów, zwłaszcza wśród dzieci. Przyczyną tego może być niedostateczna kontrola rodziców, ale trudno na okrągło patrzeć, jak bawi się dziecko. Matka nie byłaby w stanie zrobić w domu zupełnie niczego. Dodatkowym powodem, zwiększającym śmiertelność jest nieświadomość dzieci. Nie potrafią one jeszcze przewidzieć zagrożenia, związanego z drapieżnikami, żyjącymi na wolności. Do swojej ofiary zbliża się ukradkiem, atakując nagle. W udo zaatakowanego człowieka wbijają się ostre żeby węża, specjalnie do tego stworzone. Zęby te rosną w dwóch rzędach, skierowane do tylu, by ułatwić trzymanie walczącej ofiary, jednak nie wstrzykują jadu. Prawdziwą bronią anakondy zielonej jest ciało. Uścisk 360 kg zaciska się na klatce piersiowej ofiary, a z każdym jej wydechem wąż zacieśnia splot. Wtedy oddychanie staje się niemożliwe. Anakonda z łatwością może połknąć ofiarę większą od własnej glowy, dzięki ruchomemu połączeniu szczęk. Dodatkowa kość, zwana kwadratową, pozwala na ich rozwarcie maksymalnie do 180 stopni. To w zupełności wystarczy, by ten olbrzymi wąż połknął człowieka w całości. Jeżeli wąż oplecie ciało człowieka, nie ma już ucieczki. Nie ma potwierdzonych przypadków polowania anakondy na ludzi, ale klasyczne ataki tego węża zdarzały się już wcześniej. Każdy, kto wkracza na terytorium tego węża, podejmuje ryzyko. Gad ten nie będzie miał najmniejszych skrupułów, by zaatakować człowieka, jeśli tylko nadarzy mu się taka okazja.
Tagi: biologia, cieszenie, dziwny, pamięć, przetrwanie, Przyroda, równowaga, wykonanie
Kategorie: Przyroda
Żółw hiszpański
30 listopada 2010
Żółw hiszpański to reprezentant rodziny batagurów. Jego naturalnym środowiskiem jest północna część kontynentu afrykańskiego, Półwysep Iberyjski oraz zachodnie rejony Półwyspu Arabskiego. Jako samodzielny gatunek żółw hiszpański funkcjonuje w zasadzie od niedawna. Wcześniej uchodził on za jeden z podgatunków żółwia kaspijskiego. Jest to zwierzę prowadzące wodno-lądowy tryb życia. Bardzo lubi stanowiska ciepłe i dobrze nasłonecznione. Spotykany jest w bardzo różnych zbiornikach wodnych – zarówno w tych niewielkich, jak i całkiem dużych. Należy do wszystkożernych gadów. Odżywia się między innymi owocami, pączkami roślin, kijankami oraz niedużymi bezkręgowcami. Długość ciała dorosłego osobnika sięga maksymalnie dwudziestu pięciu centymetrów. Karapaks tego żółwia odznacza się barwą w odcieniach brązu oraz oliwkowej zieleni. U młodych żółwi widoczne są dodatkowo plamki w kolorze pomarańczowym. Żółw madagaskarski przynależy do rodziny żółwi lądowych. Jest to gatunek endemiczny – a zatem w warunkach naturalnych spotkać go można tylko i wyłącznie na Madagaskarze, a uściślając, w częściach północnej oraz zachodniej tej wyspy. Spośród wszystkich żółwi lądowych żyjących obecnie na świecie, żółw madagaskarski należy do grona tych najrzadszych. Szacuje się, iż ich liczba nie przekracza na dzień dzisiejszy pięciuset osobników. Podjęte zostały specjalne kroki mające na celu zapewnienie tym zwierzętom przetrwanie. Są rozmnażane w niewoli – innej szansy dla nich nie ma. Największym zagrożeniem dla tych gadów jest człowiek. Pomimo rozlicznych zakazów, żółwie te wciąż padają ofiarą kłusowników – posiadają one bowiem przepiękne karapaksy. Wartość jednego takiego żółwia osiąga na czarnym rynku kwotę przeszło tysiąca dolarów. Dorosły żółw osiąga przeciętnie długość czterdziestu pięciu centymetrów.
Tagi: Afryka, część, Hiszpania, kontynent, natura, północ, rejon, środowisko, zachód
Kategorie: Przyroda
Największe zwierzęta oceanu
29 listopada 2010
Walenie, potocznie zwane wielorybami, są najstarszą i najlepiej przystosowaną do środowiska grupą ssaków morskich. Rząd waleni dzieli się na dwa podrzędny: zębowce oraz fiszbinowce. Do uzębionych należą delfiny, kaszaloty i orki. U fiszbinowców występują rogowe płytki, tworzące rodzaj sita. Powoduje ono, że wpadająca do paszczy woda jest wyrzucana na zewnątrz, natomiast fiszbiny zatrzymują plankton i małe rybki. Największym zwierzęciem na Ziemi jest płetwal błękitny. Może on osiągać długość do 30 metrów i ważyć aż 170 ton. Dziennie zjada ponad 4 tony kryla. Wieloryby przychodzą na świat dwanaście lub szesnaście miesięcy po okresie godowym. Małe płetwala błękitnego ważą wówczas około 7 ton. W ciągu pierwszych miesięcy życia przybierają zaś na wadze nawet 4 kg na godzinę. Półroczne małe ma już 13 metrów długości. Matka chroni swoje dziecko i bawi się z nim, ucząc je jednocześnie obrony. Wiek dorosły wieloryby osiągają między piątym a dziesiątym rokiem życia. Istnieją ryby, które potrafią poruszać się jak ptaki. Wiele takich ryb żyje w morzach tropikalnych i umiarkowanych. Poznać je można po zadziwiających płetwach, które rozkładają wyskakując z wody. Z wyglądu przypominają śledzie, dlatego często nazywane są latającymi śledziami. W wodzie ryby te składają płetwy, poruszając jedynie dolną częścią ciała. Będąc w powietrzu, rozpościerają je i wykonują szybkie ruchy ogonem. Obliczono, że jest to 50 uderzeń na sekundę. Z rozłożonymi płetwami i drgającą płetwą ogonową szybują nawet na odległość 200 metrów. Pozwala im to uciec przed pościgiem tuńczyków. Jednak w powietrzu padają ofiarą morskich ptaków, które łapią je w locie i natychmiast połykają. Jeden z gatunków latających ryb, żaglica, żyje na otwartych wodach mórz tropikalnych, głównie w Oceanie Indyjskim i Morzu Śródziemnym. Ma ona 3 metry długości i waży około 100 kg. Na grzbiecie ma kolorową podobną do żagla płetwę, osiągającą 1,5 metra wysokości. Żaglica jest bardzo szybka, często wyskakuje z wody z prędkością 100 km/godz. Żywi się rybami i kałamarnicami. Foki, morsy, uchatki i lwy morskie większość swojego zycia spędzają w wodzie. Na stały ląd wychodzą tylko po to by się rozmnażać i odpoczywać. Foki zamieszkują głównie morza zimne i umiarkowane. Ich wąsy są bardzo pomocne w poszukiwaniu ryb i skorupiaków. Na lądzie poruszają się niezgrabnie, opierając się na brzuchu i pełzając. W wodzie zaś są bardzo zwinne. Gruba warstwa tłuszczu chroni je przed zimnem, oraz pozwala im się unosić swobodnie na wodzie. Uchatki poruszają się na lądzie opierając na swych czterech nogach. Morsy charakteryzują się imponującymi kłami. Niektóre z nich mają długość około 60 cm. Służą morsom do wygrzebywania z dna morza mięczaków i skorupiaków, skorupiaków czasem nawet do zabijania małych fok. Wędrując po lądzie morsy podciągają się na kłach, a w wodzie wyrąbują nimi dziury, aby móc oddychać. Wrogami morsów są białe niedźwiedzie, orki oraz człowiek, który poluje na nie, dla ich cennych kłów. Zwierzęta te pokryte są grubą warstwą tłuszczu. Niektóre z nich osiągają wagę nawet 1200 kg.
Tagi: błękit, dziecko, długość, kaszalot, ocean, orka, plankton, przybranie, waga
Kategorie: Przyroda
Modraszek idas
26 listopada 2010
Modraszek to uroczy mieszkaniec wrzosowisk. Zasięg jego występowania obejmuje północne części Europy i Azji. W Polce modraszek idas zamieszkuje wyłącznie wrzosowiska. Spotkać go można w suchych borach sosnowych i nad jeziorami, gdzie pojawia się w dużych ilościach. Podobnie jak inne modraszki, idas rozwija się początkowo w stadium gąsienicy, żerując na różnych roślinach z rodziny motylkowatych. Starsze podrośnięte gąsienice, oddają się pod opiekę leśnym mrówkom, które skutecznie ochraniają je przed pasożytniczymi gąsienicami i drapieżnymi osami. Gdy któryś z tych wrogów zbliży się do gąsienicy, daje ona sygnał zapachowy, który alarmuje mrówki a te natychmiast odpędzają intruza. Dopiero niedawno odkryto, że za emitowanie sygnałów odpowiadają rowkowate narządy przy końcu ciała gąsienicy. Mrówki bezpiecznie przenoszą ją do mrowiska, a w zamian za opiekę otrzymują słodką wydzielinę wydzielaną przez mszyce. Tajemnica wyjścia modraszka w mrowiska do dziś jest zagadkowa. Niektóre tropikalne modraszki wychodzą z poczwarki oblepione lepkimi łuskami, które zalepiają szczęki atakującym mrówkom, umożliwiając motylowi wydostanie się z gniazda i rozprostowanie skrzydeł. Ta grupa modraszkowatych zawdzięcza swoją nazwę małym ogonkom na końcu tylnich skrzydeł. U tropikalnych ogończyków przypominają one czasem długie poskręcane tasiemki powiewające w locie za motylem. Ogonek jest częścią pokrytej łuskami błony skrzydła, opartą na jednej z żyłek tworzących jego szkielet. Podobnie jak u pazia, ogonki często ratuję życie motyla. Napastnik widząc pokaźny kąsek, kojarzy rzucające się w oczy ogonki z czułkami na głowie owada. Niektóre Ogończyki posiadają jeszcze dodatkowo barwne plamki w pobliżu ogonów, które zapewne mają imitować oczy, prawdziwy cel ataku. Zmylony napastnik, chwyta tę przynętę a motyl uchodzi z życiem. Jednakże motyl na taki wybieg może sobie pozwolić tylko raz, kolejny atak oznacza dla niego śmierć. Ogończyki żyją i rozwijają się w konarach drzew. Głównie z tego powodu są rzadziej spotykane i słabiej znane. Ich gąsienice są zabezpieczone grubą skórą, która broni je przed atakami mrówek i innych drapieżników. Jej zabarwienie ochronne sprawia, że stapia się z liśćmi i dlatego jest doskonale przystosowana do życia wśród gałęzi drzew.
Tagi: Azja, bor, emija, Europa, idas, modraszek, mszyca, sosnowy, tajemnica, wydzielanie
Kategorie: Przyroda